Junod, Éric2026-03-302026-03-302007Warszawskie Studia Teologiczne, 2007, T. 20, Nr 2, s. 177-184.0209-3782https://theo-logos.pl/handle/123456789/43311Starożytni gramatycy i retorzy używali terminu „pseudoepigrafos” w sensie technicznym przy określaniu autentyczności danego dzieła. Chodziło głównie o stwierdzenie, czy pismo noszące w tytule imię autora jest autentyczne czy też nie. Najstarszym i najlepszym świadkiem użycia terminu w takim kontekście jest Dionizy z Halikarnasu (zm. ok. 8 r. po Chr). Pod jego piórem jest to wyrażenie obojętne, pozbawione wszelkiej konotacji moralnej. Można je przetłumaczyć bardziej słowem „apokryf’ niż: „fałszywie przydzielony” albo „mający mylny tytuł” W piśmiennictwie chrześcijańskim terminu „pseudepigraphos” po raz pierwszy użył Serapion, biskup Antiochii ok. r. 200, określając nim teksty, które nosiły imię apostołów, ale nie zostały przyjęte w Kościele. Ponieważ nie zostały przyjęte, są więc nieautentyczne. W przeciwieństwie zatem do gramatyka Dionizego, u Serapiona analiza krytyczna dotyczy mniej treści, a bardziej recepcji dzieła w tradycji Kościoła. Poświadczenie użycia tego terminu u Serapiona jest odosobnione, następne znajdzie się dopiero w tekście Cyryla Jerozolimskiego w poł. IV w.freCC-BY-ND - Uznanie autorstwa - Bez utworów zależnychstarożytnośćpismojęzyk greckipseudoepigrafospiśmiennictwo chrześcijańskieautentyzm pism starożytnychSerapionDionizy z HalikarnasuantiquitywritingGreekpseudepigraphaChristian writingsauthenticity of ancient writingsDionysius of Halicarnassusantiquitéécriturelangue grecquepseudépigraphelittérature chrétienneauthenticité des textes antiquesSérapionDenys d'HalicarnasseArticle