Smagacz, Arkadiusz2025-04-012025-04-012015Itinera Spiritualia, 2015, Vol. 8, s. 87-105.1898-6811https://theo-logos.pl/handle/123456789/30250Artykuł w języku włoskim.W roku 2015 mija 50. rocznica zakończenia obrad Soboru Watykańskiego II, który pozostawił trwały ślad w dziejach Kościoła katolickiego i sposobie uprawiania teologii, w tym teologii duchowości. Pośród wielu ważnych dokumentów soborowych znajduje się konstytucja dogmatyczna o Objawieniu Bożym Dei Verbum. W opinii wielu teologów zawarte w niej stwierdzenia należą do najbardziej znaczących intuicji soborowych. Niektórzy twierdzą wręcz, iż stanowi ona przełom kopernikański w sposobie mówienia o objawiającym się wobec człowieka Bogu. Autor artykułu stara się odkryć tę swoistą nowość wyrażoną w Dei Verbum i jej zastosowanie w duchowości chrześcijańskiej. W ramach wstępu ukazuje niełatwą drogę prowadzącą do ostatecznej redakcji i przyjęcia przez Sobór omawianego dokumentu. Następnie próbuje ująć istotę konstytucji, która wyraża się w odkrytej niejako na nowo prawdzie o Bogu, który przemówił do człowieka (Deus dixit!), któremu „spodobało się w swej dobroci i mądrości objawić siebie samego” (DV 2). Objawienie Boże ma więc charakter personalny, dialogiczny i przyjacielski. Człowiekowi Bóg objawia się jako osoba miłująca go i pragnąca zawrzeć z nim przymierze miłości. Jedyną racją, dla której Bóg to czyni, jest Jego dobroć i nieskończona miłość. Odczytanie dziejów zbawienia w tej właśnie perspektywie pomogło autorowi ukazać, iż relacja między Bogiem a człowiekiem wrasta i rozwija się w klimacie dialogu oblubieńczego. Jedynie język i symbolika właściwe miłości małżeńskiej są w stanie oddać cokolwiek z tej niewyrażalnej tajemnicy miłości Boga do człowieka. Boski Oblubieniec, który objawił się człowiekowi w pełni w osobie Jezusa Chrystusa, wciąż przemawia do swojej Oblubienicy-Kościoła. I to właśnie Kościół jest miejscem, gdzie t u i  teraz toczy się nieustanny dialog miłości między Bogiem a człowiekiem, dialog, który leży u podstaw każdego autentycznego doświadczenia duchowego. W artykule nie brak także licznych odwołań do doświadczenia wielkich mistyków karmelitańskich – św. Teresy od Jezusa i św. Jana od Krzyża, którzy nie tylko odpowiedzieli na głos Oblubieńca, ale i pozwolili Mu poprowadzić się na szczyty zjednoczenia z Nim w miłości.itCC-BY-ND - Uznanie autorstwa - Bez utworów zależnychdialogdialog oblubieńczyBógczłowiekdialog Boga z człowiekiemduchowość chrześcijańskaduchowośćteologiateologia duchowościdokumenty Kościołakonstytucje soborowekonstytucje soboru watykańskiego IIkonstytucje dogmatyczneKonstytucja dogmatyczna o Objawieniu Bożymteologia dogmatycznaSłowo BożeBibliaPismo Święteduchowość karmelitańskaTeresa od JezusaTeresa z ÁviliJan od Krzyżadialoguebridal dialogueGodhumanGod-human dialogueChristian spiritualityspiritualitytheologytheology of spiritualityChurch documentsconciliar constitutionsconstitutions of Vatican IIdogmatic constitutionsDogmatic Constitution on Divine Revelationdogmatic theologyWord of GodBibleDei VerbumCarmelite spiritualityTeresa of JesusTeresa of ÁvilaJohn of the CrossL’incessante dialogo sponsale tra Dio e l’uomo come elemento costituente della spiritualità cristiana alla luce della costituzione dogmatica sulla Divina Rivelazione “Dei Verbum” del Concilio Vaticano IINieustający dialog oblubieńczy pomiędzy Bogiem a człowiekiem jako element konstytutywny duchowości chrześcijańskiej w świetle konstytucji dogmatycznej o Objawieniu Bożym „Dei Verbum” Soboru Watykańskiego IIArticle