Dissertationes Paulinorum, 2025, Tom 34, cz. 2
Stały URI dla kolekcjihttps://theo-logos.pl/handle/123456789/43784
Przeglądaj
Przeglądaj Dissertationes Paulinorum, 2025, Tom 34, cz. 2 wg Autor "Degórski, Bazyli"
Teraz wyświetlane 1 - 2 z 2
- Wyników na stronę
- Opcje sortowania
Pozycja Il primo concilio di Nicea (325) e la sua importanzaDegórski, Bazyli (Wyższe Seminarium Duchowne Zakonu Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika, 2025)Odsuwając się od teologii Ariusza i stawiając Chrystusa po stronie Boga-Stwórcy, Pierwszy Sobór Nicejski zdefiniował w 325 roku wiarę w prawdziwą boskość Jezusa Chrystusa i dzięki temu określił podstawy ortodoksji chrześcijańskiej. Decyzja Soboru nie tylko wpłynęła na refleksję trynitologiczną, ale przyczyniła się do postępu całej późniejszej pracy teologicznej. Ponieważ wyznanie nicejskie stanowi do dziś centrum wiary chrześcijańskiej, nie mogło nie mieć decydującego wpływu na duchowość chrześcijańską. W tym znaczeniu można mówić o “przełomie” nicejskim.Pozycja “Vita di san Benedetto” di san Gregorio Magno e uno schizzo della situazione della Chiesa nel VI secoloDegórski, Bazyli (Wyższe Seminarium Duchowne Zakonu Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika, 2025)Artykuł przedstawia pokrótce Żywot św. Benedykta z Nursji zawarty w II księdze Dialogi de vita et miraculis Patrum Italicorum napisanej przez św. Grzegorza Wielkiego. Ponadto charakteryzuje w sposób lapidarny VI wiek, w którym to dzieło św. Grzegorza zostało napisane. Święty Grzegorz Wielki w Żywocie św. Benedykta podaje różne szczegóły dotyczące jego życia: apostolstwo wśród ludzi, którzy nadal czcili pogańskich bogów, cudowne uzdrowienia, wstawiennictwo o cudowne łaski. Święty Benedykt miał również ducha proroczego i wgląd w sumienia swoich bliźnich. Jego sława przyciągała wielu współczesnych mu ludzi, w tym króla Ostrogotów, Totilę, któremu święty prawodawca przepowiedział podbój Rzymu, a następnie datę jego śmierci. Święty Benedykt był nieprzejednanym „szaleńcem Bożym” w dążeniu do ewangelicznej doskonałości. Pewnego razu szatan kusił go, przywołując na myśl kobietę, rozpalając go jej osobą i zasiewając w jego sercu złe pragnienie. Wtedy omal nie opuścił pustelni, pokonany przez pożądliwość przyjemności. Ale łaska Boża była z nim, i – aby umartwić ciało – rzucił się w pokrzywy i ciernie. Pokusa zniknęła i św. Benedykt nigdy więcej jej nie doświadczył. Od wielu stuleci Reguła św. Benedykta stanowi podstawę życia monastycznego w Kościele katolickim. Jedną z cech charakterystycznych Reguły jest umiar. Nie możemy jednak być umiarkowani w miłości do Boga. W swojej regule monastycznej św. Benedykt uczy bowiem kochać Boga ponad wszystko, co wyraża się we wspólnym życiu pod przewodnictwem opata, ojca i przedstawiciela Chrystusa. Główną cechą duchowości benedyktyńskiej, zapoczątkowanej w VI wieku, jest „bycie z Bogiem”, do czego mnisi dążą poprzez metanoię, czyli codzienne nawracanie. Duchowość monastyczna opiera się na ascetyzmie, który wyraża się w oderwaniu od wartości ziemskich. Mnisi są wezwani do czynienia dobra bliźnim, do świadczenia swoim życiem i przykładem o prawdzie Chrystusa. Tradycja benedyktyńska przewiduje przyjmowanie gości, w których mnisi powinni widzieć samego Chrystusa. Owocem takiego podejścia do życia jest pokój, tzw. pax benedictina. Porządek i pokój osiąga się poprzez pokorę na wzór Chrystusa, posłuszeństwo oraz harmonię modlitwy i pracy. Św. Benedykt kładł nacisk na skupienie i pracę. Walczył z lenistwem i bezczynnością. O VI wieku możemy powiedzieć w największym skrócie, że był to okres przełomowych wydarzeń w historii Kościoła, takich jak ponowna chrystianizacja Brytanii (dzięki misji św. Augustyna z Canterbury na przełomie VI i VII wieku), powstanie Kościoła irlandzkiego i jego spór z Rzymem, budowa wielu kościołów o dużym znaczeniu architektonicznym i artystycznym, a także rozwój pism teologicznych, takich jak chociażby Historia ecclesiastica tripartita Kasjodora. W tym okresie Kościół umocnił swoją pozycję w Europie, stając się ważnym ośrodkiem kulturalnym i edukacyjnym.