Wolność słowa w głoszeniu Ewangelii. Przykład Ef 6,10-20

Abstract

Głoszenie Ewangelii wynika z powołania apostolskiego. Przeszkodą w wypełnianiu tego zadania nie jest nawet uwięzienie, gdyż παρρησία (odwaga) konieczna do głoszenia tkwi w samej Ewangelii, a nie w osobistym nastawieniu lub bohaterstwie Apostoła. To zadanie apostolskie może i musi zostać wsparte stałą modlitwą wspólnoty wierzących, którzy w taki właśnie sposób przyczyniają się do proklamacji Ewangelii. Zakończenie Listu do Efezjan z jednej strony jest dobrą okazją do przypomnienia tego zadania, z drugiej przypomina o stałej i wytrwałej modlitwie w takiej intencji, jako komplementarnym dziele Apostoła i wspólnoty wierzących.

The proclamation of the Gospel springs from the vocation of the apostle. Even imprisonment cannot be an obstacle in fulfilling this task, for the παρρησία (courage) necessary for this mission is inherent in the Gospel itself and not in the personal attitude of heroism of the Apostle. This apostolic task can and must be sustained by constant prayer of the community of believers who in this way contribute to the proclamation of the Gospel. The conclusion of the Letter to the Ephesians, on the one hand, seems to be a good occasion to recall this task, and on the other, it reminds of constant and persistent prayer for this intention as a complementary work of the Apostle and the community of believers.