Cedaka, czyli czego uczy nas Talmud o dobroczynności

Abstract

Talmud, po Biblii hebrajskiej, należy do najważniejszych ksiąg w kulturze żydowskiej. Jedną z podstawowych postaw człowieka w Talmudzie jest cedaka, czyli okazywanie miłosierdzia poprzez jałmużnę oraz dobre uczynki. Rabini za pomocą licznych historii ukazywali dobroczynność jako sposób naśladowania Boga. Nakazywali, by nie zamykać swojego serca na potrzeby innych, ponieważ sianie sprawiedliwości jest zbieraniem miłości (por. Oz 10, 12). Żydowska cedaka ma wymiar eschatologiczny, gdyż nagroda za dobroczynność zostanie wypłacona w niebie. Zdaniem rabinów nikt nie jest zwolniony z dobroczynności, nawet ten, kto sam z niej korzysta. Talmud poucza nas, że Bóg nakazuje każdemu działać jako Jego pośrednik w dziele miłosierdzia wobec wszystkich potrzebujących.

The Talmud, after the Hebrew Bible, is one of the most important books in Jewish culture. One of the basic human attitudes in the Talmud is tzedakah, i.e. showing mercy through almsgiving and good deeds. Through numerous stories, the rabbis showed charity as a way of imitating God. They ordered us not to close our hearts to the needs of others, because sowing justice is reaping love (cf. Hos 10:12). Jewish tzedakah has an eschatological dimension, because the reward for charity will be paid in heaven. According to the rabbis, no one is exempt from charity, even those who benefit from it themselves. The Talmud teaches us that God commands everyone to act as His mediator in the work of mercy towards all those in need.