Występowanie i znaczenie terminu „róg” w Biblii

Abstract

„Róg” w Piśmie Świętym w dosłownym sensie oznacza róg zwierzęcia i wyraża jego siłę i moc. Tym samym terminem w Starym Testamencie określa się rogi ołtarza całopaleń i ołtarza kadzenia symbolizujące obecność Boga, u którego azyl może znaleźć nawet zabójca, i uchwyciwszy się rogów ołtarza – uzyskać ułaskawienie. Niektóre teksty używają terminu „róg” w znaczeniu naczynia na oliwę służącą do namaszczenia ludzi wybranych do pełnienia ważnych funkcji w Izraelu. Osoba namaszczona stawała się pomazańcem Pańskim. Mogła wtedy spełniać funkcję króla, kapłana lub proroka. Funkcje te wypełniała w imieniu Boga Jahwe. „Róg” może oznaczać też wkroczenie wielkiej Bożej mocy. Tak było w przypadku zdobywania Jerycha, gdy naród głośno zakrzyknął, a kapłani zagrali na rogach. Opis zdobycia murów Jerycha ma znaczenie teologiczne. Boża moc sprawiła rozsypanie się murów warownego miasta. Obraz procesji i dęcia w rogi został sformułowany przez redaktora kapłańskiego i podkreśla znaczenie kultyczne opisanych obrzędów. Istotne znaczenie posiada użycie terminu „róg” w pieśni Anny w 1 Sm 2, 1. 10. Tworzy on inkluzję obejmującą ten kantyk. Na początku pieśni słowa „róg mój” można odczytać w znaczeniu męskiego potomka Anny – Samuela, zaś na końcu jest mowa o „rogu mesjasza”. To właśnie Samuel namaścił Dawida na króla, którego potomkiem w sensie prorockim będzie obiecany Mesjasz. Zachariasz opowiada o Nim przy obrzezaniu Jana Chrzciciela. Wciąż otwartą kwestią pozostaje tłumaczenie wyrażenia κέρας σωτηρίας. Czy przekładać je dosłownie jako „róg zbawienia”, czy raczej jako „moc zbawczą”? Wydaje się, że dosłowne tłumaczenie jest bogatsze w treść i daje głębsze zrozumienie przekazywanych prawd. W literaturze apokaliptycznej termin „róg” symbolizuje różne złe moce, które występują przeciwko Bogu i człowiekowi. Niektóre wystąpienia terminu „róg” symbolizują walkę władców ziemskich z ludem Bożym, a nawet z samym Bogiem. Apokaliptyka jednak pokazuje, że w końcowej walce zawsze zwycięża Bóg, który przewyższa swą mocą siły zła.

The “horn” in the Scripture literally means the horn of an animal and expresses its strength and power. The same term in the Old Testament describes the horns of the altar of burnt offering and the altar of incense, symbolizing the presence of God, from whom any murderer can find asylum and, taking hold of the horns of the altars, receive pardon. Some texts use the term “horn” to mean a vessel of oil used to anoint people chosen for important functions in Israel. The anointed one was becoming the Lord’s anointed. He could then act as a king, priest or prophet and was performing these functions in the name of God Yahweh. The “horn” can also signify the entrance of great God’s power. This was the case with the conquest of Jericho, when the people shouted loudly, and the priests played the horns. The description of the conquest of the walls of Jericho has theological significance. God’s power caused the walls of the fortified city to fall completely. The image of the procession and the sound of the horns was formulated by the priestly redactor and emphasizes the cultic importance of the rites described. The use of the term “horn” in Anna’s song in 1 Sam 2, 1.10 is significant. It creates an inclusion embracing this canticle. At the beginning of the song, the words “my horn” can be read to mean the male descendant of Anna, Samuel, and at the end of the song, the “messiah’s horn” is mentioned. It was Samuel who anointed David to be King and whose offspring would be the promised Messiah in a prophetic sense. Zechariah tells about Him at the circumcision of John the Baptist. The translation of the expression κέρας σωτηρίας is still an open question. Should we translate it literally as a “horn of salvation”, or as a “saving power”? The literal translation seems to be more significant and gives a deeper understanding of the communicated truth. In apocalyptic literature, the term “horn” symbolizes various evil powers that go against God and man. Some occurrences of the term “horn” symbolize the struggle of earthly rulers with God’s people, and even with God Himself. The apocalyptic, however, shows that in the final struggle the God who surpasses the forces of evil, always wins.