Ramos-Lissón, Domingo (Wydawnictwo Archidiecezji Warszawskiej, 1995)
Autor, profesor patrologii i historii Kościoła starożytnego na Uniwersytecie Katolickim w Pampelunie (Hiszpania), na początku artykułu podkreśla znaczenie dialogu kultury i wiary w nauczaniu Jana Pawła II: wiara ożywia kulturę a kultura przyjmuje wiarę. Po tych uwagach wstępnych Autor stwierdza, że pisarze pierwszych wieków nie zamknęli się w swoim getcie. Kultura pogańska zawierała elementy obce wierze, autorzy więc chrześcijańscy przyjęli zasadę, że należy przyjąć z niej wszystko, prócz błędu i grzechu i tego, co z nich wynika, gdyż podobnie rzecz się miała z wcieleniem: Chrystus przyjął całe człowieczeństwo oprócz grzechu. W końcu Autor pokazuje gotowość do dialogu pierwszych pisarzy chrześcijańskich. Ten model pierwszych wieków może być i dla nas wzorem prowadzenia dialogu ze światem i kulturą.
