Przeglądaj wg Autor "Zielinski, Casimir"

Teraz wyświetlane 1 - 4 z 4

Early Christian Asceticism in the Vita of St Paul the First Hermit. A tale of the transformation of Ascetics and Martyrs into warrior monks
Zielinski, Casimir (Wyższe Seminarium Duchowne Zakonu Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika, 2022)
Provinces in the Order of St. Paul the First Hermit. Past, Present and Future
Zielinski, Casimir (Wyższe Seminarium Duchowne Zakonu Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika, 2023)
Zakon Paulinów powstał na Węgrzech, niejako wyrósł z prowincji węgierskiej. Jednakże podział na prowincje rozpoczął się z chwilą utworzenia prowincji niemieckiej przez niemieckiego zakonnika i przyłączenia jej do Zakonu. Prowincja ta próbowała jednak opuścić wspólnotę zakonną. Wkrótce powstała prowincja polska, której centrum stanowił klasztor na Jasnej Górze w Częstochowie. Z kolei w Portugalii kilku pustelników, zgromadziwszy się w ramach cenobitycznych wspólnot, stało się prowincją, wchodzącą na pewien czas w komunię z Zakonem na Węgrzech. Z czasem prowincja polska została wyłączona spod jurysdykcji przeora generalnego bullą papieską na prośbę ostatniego króla Polski. Prowincja ta z trudem przetrwała po kasacie Zakonu w Cesarstwie Austro-Węgierskim i po rozwiązaniu prowincji niemieckiej. Na początku XX wieku Zakon odrodził się z prowincji polskiej, której centrum stanowiła Jasna Góra. Próbował ożywić swoją dawną obecność na Węgrzech, co spotkało się z wieloma trudnościami. Mając w pamięci proces likwidacji licznych klasztorów przez józefinizm, a także na skutek rozbiorów Polski oraz z powodu wrogiej postawy polskich i węgierskich reżimów komunistycznych, Zakon udał się ze swoją misją do Nowego Świata. Dotarł do Ameryki i Australii. W Ameryce Północnej, w Doylestown, powstała Prowincja Amerykańska. Niemniej pierwszą prowincją utworzoną współcześnie jest Prowincja Niemiecka erygowana w 2002 roku. Ważne znaczenie ma dziś Prowincja Australijska. Chorwaci i Słowacy, z myślą o posiadaniu pełnych prowincji, tworzą quasi lub vice-prowincje. Współczesna rzeczywistość prowincji w Zakonie jest jakby w trakcie tworzenia się, i to niezależnie od jego bogatej historii. Na chwilę obecną istnieje jedna duża „prowincja”, która dominuje w Zakonie i kilka mniejszych, opartych na przynależności narodowej, względnie państwowej. Niegdyś dominowała w Zakonie macierzysta prowincja węgierska, gdzie prawie zawsze przeor generalny był jednocześnie przeorem prowincji. Dzisiaj dominuje w Zakonie dawna prowincja polska, gdzie przeor generalny jest jakby polskim prowincjałem, a Zakon funkcjonuje tak, jakby stanowił de facto prowincję polską.
Provinces in the Order of St. Paul the First Hermit. The Law, Universal and Particular
Zielinski, Casimir (Wyższe Seminarium Duchowne Zakonu Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika, 2023)
Prezentowany tekst jest pierwszą częścią całości pracy noszącej tytuł: Prowincje w Zakonie Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika. Stanowi on próbę ukazania statusu prowincji w świetle kościelnego prawa uniwersalnego i partykularnego. Zagadnienie to wydaje się być istotne, gdyż rzeczywistość prowincji została przywrócona w Zakonie dopiero niedawno, stąd wielu mnichów ma trudności ze zrozumieniem, czym jest instytucja prawna prowincji i jak ona funkcjonuje w Zakonie. Niektórzy ubolewają, że prowincje uważają się za autokefaliczne, inni ignorują swojego prowincjała i kontaktują się z przeorem generalnym przy każdej drobnej sprzeczce. Jeszcze inni uważają, że Zakon jest zbyt mały, aby dzielić się na prowincje. Wielu nie pamięta, że tytuł bł. Euzebiusza brzmiał Primis Provinicalis a nie Primis Generalis. Niniejszy artykuł jest wglądem w rzeczywistość prawną prowincji zakonnej, a nie zapisem historii Zakonu, dlatego widnieje w nim tylko tyle informacji historycznych, ile jest konieczne do zrozumienia prowincji jako osoby prawnej. Jednakże refleksja nad historią prowincji dawnych i współczesnych oraz o ich perspektywach na przyszłość zostanie podjęta w drugiej części, której publikacja planowana jest ramach następnego, 33 tomu „Dissertationes Paulinorum”. Można przyjąć, że wartość niniejszych rozważań nie polega na ich kompletności, ale raczej na tym, że przedstawiają one unifikację wielu rozproszonych źródeł i prezentują tę kanoniczno-historyczną syntezę w języku angielskim. Prowincja jest związkiem co najmniej trzech domów pod wspólnym przełożonym i stanowi część Instytutu Życia Konsekrowanego lub Życia Apostolskiego. Zakłada ona pewną autonomię domów w tym związku i będąc ipso iure osobą prawną, służy celowi, który wykracza poza cele jej części. Musi być samowystarczalna pod względem finansowym, formacyjnym i personalnym. Prowincje w ogólności są terytorialne. Jej przełożony ma status przełożonego wyższego, a w kleryckich Instytutach Papieskich on i jego wikariusz są ordynariuszami dla swoich podwładnych. Zakon Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika powstał w wyniku połączenia dwóch klasztorów węgierskich w 1250 roku. Euzebiusz był pierwszym przeorem prowincjalnym. Jego trzeci następca, błogosławiony Wawrzyniec, był pierwszym, który przyjął tytuł przeora generalnego. Aktualnie w Zakonie Paulinów prowincja jest zakładana przez przeora generalnego za zgodą jego definitorium lub przez kapitułę generalną. Zarządza nią przeor prowincjalny, który ma radę składającą się z czterech mnichów, z których pierwszy pełni urząd wikariusza prowincji. W zarządzaniu dobrami doczesnymi prowincji pomaga mu także sekretarz i administrator. Urzędy te są obsadzane (wybierane lub nominowane) przez kapitułę prowincjalną, która odbywa się co trzy lata i której przewodniczy przeor generalny lub wyznaczony przez niego delegat. Chociaż współczesne prowincje mają bardzo małą ciągłość historyczną w porównaniu z prowincjami dawnymi, to jednak prawo regulujące ich status i funkcjonowanie w dużej mierze pozostaje w ciągłości prawnej z tradycją Zakonu.
Religious Profession as Sacramentals Impressing Character
Zielinski, Casimir (Wyższe Seminarium Duchowne Zakonu Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika, 2021)
Życie zakonne jest tajemnicą Kościoła. Z samej natury życia zakonnego wynika, że nie ma ono charakteru ani typowo „świeckiego”, ani wyłącznie „duchowego”. Zrodziło się dość wcześnie w historii Kościoła. Było motywowane albo pragnieniem chwały męczeństwa, albo pragnieniem „poważnego” potraktowania życia chrześcijańskiego, gdyż funkcjonowało ono w ramach religii państwowej, której wyznawcy nie zawsze odznaczali się gorliwością. Życie monastyczne rozwinęło się na pustyniach Egiptu wraz z pojawieniem się pustelników. Z czasem zaczęli oni łączyć się w społeczności, które przyjmowały specjalne zasady życia oraz zwierzchnictwo przełożonych. Ten sposób funkcjonowania wspólnot monastycznych utrzymał się aż do „rewolucji” przeprowadzonej przez zakony żebracze. W XII wieku profesja przekształciła się w profesję trzech rad ewangelicznych: ubóstwa, czystości i posłuszeństwa, która aż do powstania jezuitów miała charakter uroczysty i wieczysty. Św. Ignacy Loyola wprowadził pojęcie prostych ślubów odnawialnych i jeszcze bardziej oddalił profesję zakonną od jej monastycznych korzeni. Natomiast Leon XIII ustanowił okres odnawialnych ślubów prostych (co najmniej trzyletni) dla wszystkich zakonników po nowicjacie, a przed ślubami wieczystymi. Profesja zakonna – chociaż nie ma sakramentalnej natury – jest środkiem do prowadzenia doskonalszego życia chrześcijańskiego. Profesję zakonną w pewnym zakresie można porównać do chrztu – tak jak ten sakrament jest bramą Kościoła, tak profesja stanowi „bramę” życia zakonnego. Kościół będący Mistycznym Ciałem Chrystusa kontynuuje Jego boską i ludzką działalność na ziemi. Ta aktywność wyraża się w świętych obrzędach, które Ojcowie nazywali misteriami (gr. μυστήρια). Życie zakonne przez bardzo długi czas było postrzegane jako jedna z tych tajemnic. Tertulian przetłumaczył μυστήριον na łacińskie sacramentum, co znaczeniowo kojarzy się z przysięgą wojskową składaną przez rzymskich żołnierzy. Św. Augustyn twierdził, że niektóre sakramenty pozostawiają na odbiorcy trwały ślad, podobnie jak pieczęć wojskowa. Można powiedzieć, że mnisi złożyli sacramentum do walki w armii Chrystusa i zostali zapieczętowani w Jego służbie przez profesję. Po usystematyzowaniu teologii sakramentów profesja zakonna została wykluczona z listy siedmiu sakramentów. Po Soborze Watykańskim II Kościół powrócił do szerszego rozumienia sakramentalności. Konsekracja lub stałe błogosławieństwo osób dla określonych posług lub funkcji istnieje jako kategoria sakramentaliów. Podobnie jak posługa akolity lub błogosławieństwo opata są przyjmowane na stałe, tak samo jest ze ślubami zakonnymi. Znak profesji uroczystej trwa, podobnie jak konsekracja kościoła czy ołtarza. Profesja wieczysta jako taka może być zatem postrzegana jako sakramentale (sacramentalium) o charakterze trwałym.