From the Psalms of David to Christian Rock: Youth Musical Subculture as a Tool for Evangelization

Abstract

The purpose of this article is to present in a historical perspective of the use of rock music as a tool for evangelization. In order for above-mentioned perspective to be complete and based on a solid foundation, this study first of all takes into account the biblical background of the use of music. The Second Vatican Council ushered in a new relationship between the Church community and the world of culture and art. The Church community, in response to the call to the work of the “new evangelization,” undertook unprecedented forms of apostolate, which often aroused controversy. One example here is evangelization through rock music. For some, the aesthetics of this form of music being far removed from the recommendations provided in the documents of the Catholic Church or its cultural and worldview message, unequivocally disqualifies it as a tool for evangelization. For others, on the other hand, rock music has an important evangelizing function, as the genre responds to the expectations of youth culture. Rock music, with its evangelical message, becomes a bridge allowing the Church community to get through with the Good News to the young generation who increasingly tend to live outside the Church’s structures. Consequently, the term “Christian rock” is used in the classification of the genre to indicate its distinctive values and message. The phenomenon of “Christian rock” implies two important aspects. Firstly, the radical transformation of musical forms that religious music is undergoing in order to respond to the needs of the times and, secondly, the fact that the message of the Gospel has realistically entered the world of popular music and has begun to use it to achieve its own goals. The historical framing of the problem inspires further research, e.g. in sociological and cultural dimensions.Celem artykułu jest ukazanie historycznej perspektywy wykorzystania muzyki rockowej jako narzędzia ewangelizacji. Aby wspomniana perspektywa była pełna i bazowała na solidnym fundamencie, niniejsze studium w pierwszym rzędzie bierze pod uwagę przede wszystkim tło biblijne wykorzystania muzyki. Sobór Watykański II zapoczątkował nową relację środowiska kościelnego ze światem kultury i sztuki. Wspólnota Kościoła, w odpowiedzi na wezwanie do dzieła „nowej ewangelizacji”, podjęła niespotykane dotąd formy apostolstwa, które niejednokrotnie budziły kontrowersje. Jedną z nich jest ewangelizacja poprzez muzykę rockową. Dla jednych taka forma muzyki, prezentująca estetykę daleką od zaleceń zebranych w dokumentach Kościoła Katolickiego, oraz jej ładunek kulturowo-światopoglądowy jednoznacznie dyskwalifikuje ją jako narzędzie ewangelizacji. Dla innych natomiast rock pełni ważną funkcję ewangelizacyjną, gdyż taka forma muzyki stanowi odpowiedź na oczekiwania kultury młodzieżowej. Rock z ewangelicznym przesłaniem staje się pomostem, przez który wspólnota Kościoła może dotrzeć z Dobrą Nowiną do młodego pokolenia, coraz częściej żyjącego poza jego strukturami. W konsekwencji, w ramach klasyfikacji takiej twórczości, używa się określenia „rock chrześcijański”, wskazując na odmienność prezentowanych wartości i przesłania. Fenomen „rocka chrześcijańskiego” ukazuje dwa ważne aspekty. Pierwszy ukazuje, jak radykalną przemianę form muzycznych przechodzi muzyka religijna, aby odpowiedzieć na potrzeby czasu. Z drugiej, że przesłanie Ewangelii realnie wkroczyło w świat muzyki rozrywkowej i zaczęło się nią posługiwać dla osiągnięcia własnych celów. Ujęcie historyczne problemu stanowi inspirację do podjęcia kolejnych badań, np. w wymiarze socjologicznym i kulturowym.