Sapienza e amore verso l’esperienza della storia della salvezza: la teologia dei monaci medievali

Abstract

W ramach teologii monastycznej, a więc pewnego nurtu w teologii, który posługuje się tym określeniem od prawie sześćdziesięciu lat, zawarta została refleksja nad rolą i znaczeniem mądrości i miłości w kontekście doświadczenia dziejów zbawienia. Prezentowany szkic, niejako wprowadzając w problematykę genezy i rozwoju teologii monastycznej, opiera się na tekstach dwóch przedstawicieli złotego wieku monastycyzmu średniowiecznego ‒ Ruperta z Deutz i Bernarda z Clairvaux. Czytelnik otrzymuje zwięzłą charakterystykę źródeł teologii monastycznej (Biblii, Ojców Kościoła i Liturgii) i omówienie jej metody, upatrywanej niezmiennie w lectio divina, obfitującej na przestrzeni wieków w metafory i różnorodność sensów biblijnych. W przekonaniu cytowanych Autorów lectio divina jest szansą na szczególny dialog między doświadczeniem/życiem chrześcijańskim a ewangeliczną miłością, który prowadzi do prawdziwej mądrości. Końcowa część artykułu, przywołując wspomnianych przedstawicieli monastycyzmu średniowiecznego, kreśli całościową wizję misterium chrześcijańskiego. Czyni to w kontekście centralnego tematu, jakim jest próba interpretacji dziejów zbawienia w kluczu mądrości i miłości.