Peszer w egzegezie nowotestamentalnej

Abstract

The fact of reinterpreting the Old Testament writings in the New Testament is a matter of course. The use of those texts for kerygmatic purposes is especially characteristic, especially as regards prophetic texts having an eschatological character. Both the person of Jesus and His message were identified and substantiated in this way. Texts undertaking reinterpretation concentrate on pointing out that Jesus is the One heralded in the Old Testament. Jesus is also presented in them as an exegetical authority. His argumentation shows some similarities to the method used in the texts of Qumran. This Judaic method takes on its own characteristics in the New Testament. One should probably speak here of an alternative pesher method in the New Testament. It also seems, that one might speak here of a common reinterpreting spirit in contemporary Judaism, of a kind of hermeneutic community, although the interpretation we find in the New Testament reveals obvious autonomic features.

Reinterpretacja pism starotestamentalnych w Nowym Testamencie jest oczywistością. Charakterystyczne jest ich kerygmatyczne wykorzystanie, zwłaszcza tekstów prorockich, charakteryzujących się rysem eschatologicznym. W ten sposób dokonywano identyfikacji osoby Jezusa oraz uzasadniano Jego przesłanie. Reinterpretujące teksty koncentrują się na wskazywaniu, iż Jezus jest tym, o którym mówi Stary Testament. Jezus jest w nich widoczny także jako egzegetyczny autorytet. Sposób Jego argumentacji wykazuje pewne podobieństwa do metody peszerowej, stosowanej w tekstach z Qumran. Ta judaistyczna metoda ma w Nowym Testamencie także cechy własne. Być może należałoby mówić o alternatywnej metodzie peszerowej w Nowym Testamencie. Wydaje się także, że można mówić o pewnym wspólnym duchu reinterpretacyjnym w ówczesnym judaizmie, niejako o wspólnocie hermeneutycznej, jakkolwiek interpretacja nowotestamentalna posiada oczywiste cechy autonomiczne.