Warszawskie Studia Teologiczne, 1995, T. 8
Stały URI dla kolekcjihttps://theo-logos.pl/handle/123456789/41626
Przeglądaj
Przeglądaj Warszawskie Studia Teologiczne, 1995, T. 8 wg Tytuł
Teraz wyświetlane 1 - 20 z 24
- Wyników na stronę
- Opcje sortowania
Pozycja Biblistyka – teologia – KościółRomaniuk, Kazimierz (Wydawnictwo Archidiecezji Warszawskiej, 1996)Pozycja Biskup Feliks i jego trufle. Refleksje o przyjaźni na kanwie Listu 5 i 43 Św. Ambrożego z MediolanuLibera, Piotr (Wydawnictwo Archidiecezji Warszawskiej, 1996)Pozycja Chrześcijaństwo religią Objawienia i świadectwaPikus, Tadeusz (Wydawnictwo Archidiecezji Warszawskiej, 1996)Pozycja Dwa tomy „Corpus Christianorum”Starowieyski, Marek (Wydawnictwo Archidiecezji Warszawskiej, 1996)Pozycja Elementy patrystyczne w Aktach Sympozjów w Efezie i w TarsieStarowieyski, Marek (Wydawnictwo Archidiecezji Warszawskiej, 1996)Pozycja Gadamerowska interpretacja hermeneutyki Friedricha D.E. SchleiermacheraMoń, Ryszard (Wydawnictwo Archidiecezji Warszawskiej, 1996)Pozycja Gregorio Nazianzeno, Sulla virtù. Carme giambico [I,2,10]. Intruduzione, testo critico e traduzione di Carmelo Crimo, commento di Manfred Kertsch. Appendici a cura di Carmelo Crimi e José Guirau (Poeti cristiani 1), Pisa 1995, ss. 459Naumowicz, Józef (Wydawnictwo Archidiecezji Warszawskiej, 1996)Pozycja Hermeneutyka – wstępne rozpoznaniaSochoń, Jan (Wydawnictwo Archidiecezji Warszawskiej, 1996)This paper is an attempt to outline the history of hermeneutics. It shows how hermeneutics evolved from Greek time, through the crisis of the tradition and the peak of romantic period to the proposals made by Martin Heidegger who continued to pursue philosophical hermeneutics originated by F.D.E. Schleiermacher. It turns out that it is not possible to present a heterogenous concept of hermeneutics ontologically. However one can distinguish the qualities specifying the basic concepts of hermeneutics, i.e. the idea of theory of culture as memory; the concept of consciousness enclosed within the system of signs of culture; the stress on the role of the language on various man-made products and an experience as a necessary element of understanding, etc. Nonetheless, to apply the notion of hermeneutics in research without a semantic specification, must seem to be problematic.Pozycja Hermeneutyka w teologii według Friedricha D.E. SchleiermacheraWarzeszak, Stanisław (Wydawnictwo Archidiecezji Warszawskiej, 1996)Pozycja Hugo Rahner, Kościół i państwo we wczesnym chrześcijaństwie (Instytut Wydawniczy PAX), Warszawa 1986, ss. 306Warchałowski, Krzysztof (Wydawnictwo Archidiecezji Warszawskiej, 1996)Pozycja „Jahwe nadzieją jego” w Jr 17,7Klimek, Piotr (Wydawnictwo Archidiecezji Warszawskiej, 1996)This paper examines Jer 17,7 in two ways: grammatical and parenetical. The Just view allows to understand, that Yahweh is very important for prophet, because, actually in suffering, is the trust for him. The second part of this article shows Yahweh as the base of human's morality and as the fulfilment of his hopes. This meaning constructs the God's characteristic: no gods before Yahweh. Finally Jer 17,7 becomes the monotheistic text.Pozycja Józef Bocheński, Dzieła zebrane, t. 5 - Etyka, wyd. Philed, Kraków 1995. ss. 308Moń, Ryszard (Wydawnictwo Archidiecezji Warszawskiej, 1996)Pozycja Kościół – misterium ZbawieniaStrojny, Janusz (Wydawnictwo Archidiecezji Warszawskiej, 1996)The basic statement underlying the existence and actions of the contemporary Church is that She is the same Church that was founded by Jesus Christ on the foundation Of the Apostles. For there is no separation between the actions of Christ and of the Church being founded by the Apostles. Moreover there is a need to change the concept of the Church and the ways opinions about Her are formulated, where both the concept and the opinions are based on a priori foundations and unsubstantiated suppositions. This way of perceiving the Church and opinion-making style originated during Reformation and passed on through centuries are still present in today's materialism. This change is all the more necessary in order not to confine the Church within the temporary and social structures. Rather than that She will shine as a Bride of Christ (Eph 5, 23-32), the Church of God (I Cor 1,2) made of diving stones") (IP 2, 5) that is of those who believe and in whom the Holy Spirit dwells (I Cor 6, 19) where the comer stone is Christ Himself. In Him the whole structure is joined together and grows (Eph 2, 21-22). The Church as a divine and human reality, eternal and existing in lime, eludes any partial and one sided formulations that are a consequence of limited human recognition. Therefore She is to be understood and participated in within the framework of the everlasting plan of God's salvation, which is being gradually revealed to people in a history of salvation. Because the Church is a sign as well as an instrument of the internal unity with God and a unity of the whole human kind in Christ. On one hand the present reflection about Church comes from the recapitulation of centuries of reflection and experiences regarding the existence and the community life of believe is, on the other hand from the trend to rediscover the Church, documented by the Dogmatic Constitution of Vatican II Council. This constitution shows the organic and internal unity on the institutional basis in the category of mystery. After the painful experiences of division of Church during the Reformation, the experiences of overemphasizing the institutional Church, after putting the ecclesiology on the apologetical basis where it was aimed mainly to prove that the Church is true and divine; ecclesiology began to transform into a treaty devoted first of all to the hierarchy. The last Council, which crowned the efforts to Church-renewal movements, became simultaneously an ecumenical one. The idea of unity became the principal and dominated the search for the ways of unification. It is closely connected with the search for identity of the “Body of Christ”. The theology based its research on the return to sources and their re-reading. Therefore the development of ecclesiology comes from the interpretation and deeper knowledge of sources of Revelation along with their connection with the mystery of the Church. Another path leading to the Church is reaching for Tradition of conveying undistorted faith. The Church's reflection on Her living through faith in history, especially within the research on Greek patristics, contributed to a deeper enlightenment of the mystery, pneumatology and charismatic structure of the Church. Another trend which develops harmoniously with others is the uncovering of the proper dimension of liturgy as an introduction to the mystery of salvation and simultaneously an authentic profession of faith. Beside this the liturgy especially that of the Eucharist, leads to Church's community building, best described as Communion. This is the way believers maintain lasting communion with Christ and through him with each other. Finally, through seeking for identity of the Church anthropological problem has been posed. Man as a new creation in Christ has faced a problem of setting his life in a more Christ centered and ecclesiastical manner. This is why the Church legitimates with holiness of eschatological character and personal dimension of existence. The perspective of God's Kingdom and the full unity with God leads to full development and confirmation of the human. The Historical development of the Church confirms continuously Her divine origin, appropriation on the base of the liberty of God’s children. Christ's and the Church’s mystery of salvation is always at hand; when it unites the faith, cult and actions into one organic wholeness. Therefore, the above article presents reflection regarding the Church, in which the life through faith is intimately united with theological reflection. Holy Mary can be regarded an icon of such Church, as by the will of God She took part in Christ's mystery of salvation.Pozycja Kronika Jana z BiclarGrabowski, Stefan (Wydawnictwo Archidiecezji Warszawskiej, 1996)Pozycja L’influence de l’Empereur Constance II sur la composition des concilesВralewski, Sławomir (Wydawnictwo Archidiecezji Warszawskiej, 1996)Cesarza Konstancjusza II, syna Konstantyna Wielkiego, nazywano w czasach mu współczesnych „biskupem biskupów”. Poświęcał bowiem wiele uwagi sprawom Kościoła, wśród których za najważniejsza uważał zachowanie jedności chrześcijan. Od niej bowiem w głębokim przekonaniu cesarzu zależał pokój wewnętrzny i jedność coraz bardziej chrześcijańskiego cesarstwa. Konstancjusz zatem starał się aktywnie przeciwdziałać wszelkim przejawom rozłamu w Kościele. Toteż często zwoływał biskupów na wspólne obrady domagając się od nich skutecznego zażegnywania konfliktów, bądź to przez samodzielne wypracowanie kompromisu, bądź też, co miało miejsce częściej, przez przyjęcie rozwiązania forsowanego przez siebie. Pod koniec panowania zwoływane przez niego synody były lak liczne, iż zaproszeni biskupi, korzystający z usług poczty państwowej mieli w poważnym stopniu dezorganizować jej działalność w wielu prowincjach cesarstwa. Z pewnością sporo w tym przesady, gdyż nawet w zgromadzeniach z założenia powszechnych nie uczestniczyli wszyscy biskupi. Kto jednak brał udział w pracach synodów zwoływanych przez Konstancjusza i jaki był jego wpływ na dobór ich uczestników? Odpowiedź na powyższe pytania wydaje się mieć dużą wagę, bowiem od składu zgromadzeń biskupów zależał w znacznej mierze ostateczny rezultat ich obrad. Z przeprowadzonych w niniejszym artykule dociekań wynika, że Konstancjusz poddawał ścisłej kontroli skład zgromadzeń biskupów zwoływanych przez siebie łub z własnej inicjatywy. To on decydował nie tylko o tym jakiego rodzaju będzie dane zgromadzenie, tzn. z jakiego obszaru zjadą się jego uczestnicy, w jakiej miejscowości będą obradować i nad jakimi problemami, ale także kto zostanie zaproszony na salę obrad. W synodach zwoływanych przez Konstancjusza dość często brali udział duchowni czy to należący do grona jego doradców kościelnych czy też przebywający wówczas na dworze, ale tylko ci, których cesarz chciał tam widzieć. Spostrzeżenie powyższe dotyczy przede wszystkim licznych zgromadzeń, jakie odbyły się w Antiochii i w Sirmium. W doborze biskupów duży udział mieli również cesarscy doradcy, a władca nie ograniczał się tylko do zatwierdzenia podjętych przez nich decyzji, ale wybranych duchownych, jeśli pojawiła się taka potrzeba, zmuszał do udziału w pracach synodu, jak miało to miejsce w Antiochii w roku 338 i najprawdopodobniej w 341. Wobec jednych więc stosował przymus wymuszając obecność na obradach, innym zaś aktywnie przeciwstawiającym się jego woli uniemożliwiał wzięcie w nich udziału, co najlepiej obrazuje przypadek biskupa Euzebiusza z Vercellum na synodzie w Mediolanie w roku 355. Konstancjusz traktował poza tym niedopuszczenie do udziału w zgromadzeniach biskupów, jako rodzaj kary wstępnej za niesubordynację czy głoszenie nie prawowiernych nauk, o czym świadczy casus Eudoksjusza, biskupa Antiochii. Władca dokonywał także planowych, gruntownie przemyślanych selekcji biskupów na zwoływane przez siebie zgromadzenia, a wtedy liczyły się nie tylko ich poglądy teologiczne, ale przede wszystkim ich dyspozycyjność. Niejednokrotnie też wymagał od potencjalnych uczestników synodów składania pisemnych deklaracji, a wyrażone w nich poglądy stanowiły ostateczne kryterium ustalenia składu w jakim mieli obradować. Cesarz zawczasu więc przygotowywał odpowiedni grunt, aby jego zamierzenia wobec zgromadzeń biskupów mogły być zrealizowane. Najlepiej widać to na przykładzie przygotowań do sobolu powszechnego jaki miał odbyć się w Nikomedii w roku 359.Pozycja Legenda św. Jakuba Większego ApostołaStarowieyski, Marek (Wydawnictwo Archidiecezji Warszawskiej, 1996)Pozycja Liber Mortuorum. Śp. Ks. Jerzy Arpad Chowańczak (1935-1995)Sikorski, Jan (Wydawnictwo Archidiecezji Warszawskiej, 1996)Pozycja Nauka prawa kanonicznego w Seminarium św. Jana Chrzciciela w Warszawie w latach 1945-1989Gościmski, Antoni (Wydawnictwo Archidiecezji Warszawskiej, 1996)Pozycja Platonizm i filozofia patrystycznaNaumowicz, Józef (Wydawnictwo Archidiecezji Warszawskiej, 1996)Pozycja Podstawowe funkcje posługi kapłańskiej w świetle nauczania papieża Pawła VISzymula, Marek (Wydawnictwo Archidiecezji Warszawskiej, 1996)