Itinera Spiritualia, 2015, Vol. 8

Stały URI dla kolekcjihttps://theo-logos.pl/handle/123456789/30244

Przeglądaj

Ostatnie zgłoszenia

Teraz wyświetlane 1 - 9 z 9
  • Miniatura
    Pozycja
    Le désir de Dieu dans le contexte de l’espérance surnaturelle
    Zawada, Marian (Wydawnictwo Karmelitów Bosych, 2015)
    Zagadnienie pragnienia uświadamia całościowo dynamiczny wymiar natury ludzkiej i wyraża istotny nurt życia duchowego, który ujawnia się na trzech poziomach: ontologicznym (przechodzenia z możności do aktu); potencjalności (poziom władz i możliwości dokonywania) oraz relacyjności (wychodzenie i dążenie ku czemuś). Dzięki temu można sformułować wizję antropologiczną w dynamicznym jej ujęciu. Pragnienie może być rozumiane jako locus theologicus, gdy bierzemy pod uwagę obecność Boga i  pragnienie kierowane ku Niemu. Pragnienie Boga oczyszcza struktury człowieka, czyniąc go jeszcze wyraźniej bytem transcendentnym. W dziedzinie duchowości, gdzie podstawy jej związane są z cnotami teologalnymi, najłatwiej dostrzec korelację pomiędzy pragnieniem i nadzieją teologalną. Gdy uświadomimy sobie, że struktura pragnienia (element antropologiczny) odpowiada strukturze nadziei nadprzyrodzonej (element teologiczny), możemy wskazać na kilka istotnych punktów zbieżnych, w których pragnienie i nadzieja się spotykają i wzajemnie wzmacniają. Z bardziej filozoficznego punktu widzenia fenomen pragnienia i nadziei spotykają się w realności przedmiotów, które ujmują (np. realność nieba, realność zbawienia). Pragnienie i nadzieja dotyczą rzeczywistości realnej, choć jeszcze niewidocznej, danej w przeczuciu, które porusza pragnienie ku zjednoczeniu z Boską Realnością. Nieusuwalna różnica pomiędzy Stwórcą i stworzonym ciągle budzi, wzmaga pragnienie oraz nadzieję pełniejszego poznania i zjednoczenia. W pragnieniu i nadziei przekracza się to, co aktualne i dostępne, by otworzyć się na to, co możliwe. Jednak nadzieja nadprzyrodzona posiada treść różną (wymiar Boski) od tego, czego człowiek się spodziewa (wymiar ludzki). Nadzieja rządzi się Boską hojnością i nie jest ograniczana ludzkim wyobrażeniem. Kluczem do nadziei jest „wszystko”, co może ofiarować w miłości Bóg. Ufność staje się drogą do pełni Boskiego daru, czyli daru niewyczerpanego. W tym sensie pragnienie i nadzieja sięgają zawsze „po nowe”, teraz jeszcze niedostępne, ale jednocześnie sięgają „poza granicę”. Nadzieja wyprowadza człowieka dzięki pragnieniu poza to, co dla niego jest dostępne. Natomiast z teologicznego punku widzenia pragnienie i nadzieja spotykają się najmocniej w następujących kategoriach: tajemnica, obietnica, dar. Dostęp do nich jest ograniczony ze względu na ludzką naturę (zawężony zmysłowo zakres poznawczy), a także zdeformowany przez grzech (deformacja świadomości i ograniczenie możliwości odczytywania prawdy w rzeczach), co należałoby uwzględnić jako zakres błędu w procesie konstytuowania metody ujmowania natury rzeczy. Błąd ten szczególnie dotyczy rzeczywistości danych w pragnieniu i w nadziei, które nie są dostępne ani zmysłowo, ani przystępne w ludzki sposób. Tajemnica najlepiej ujmuje rzeczywistość, która jest treścią pragnienia i nadziei, gdyż dana jest w sposób ukryty (niejawny) i bardziej jest przedmiotem przeczucia niż percepcyjnego ujęcia. Można to nazwać życiem pośród zwiastunów. Tajemnica zostaje ujęta przez Boga jako obietnica, czyli coś, co zostało przez Niego przygotowane, w czym może człowiek uczestniczyć. Obietnica zmienia stosunek do tego, co jest (modi essendi), gdyż osadza życie w tym, czego jeszcze nie ma (modi desiderandi). Ostatecznie pragnienie i nadzieja formułuje się jako sposób zamieszkania (por. J 14, 2. 23).
  • Miniatura
    Pozycja
    Istnienie i natura osobowego zła w doktrynie św. Jana od Krzyża
    Zalewski, Sławomir (Wydawnictwo Karmelitów Bosych, 2015)
  • Miniatura
    Pozycja
    Teologia i duchowość rad ewangelicznych w ujęciu o. Cherubina Pikonia OCD
    Wianowski, Leszek (Wydawnictwo Karmelitów Bosych, 2015)
  • Miniatura
    Pozycja
    L’incessante dialogo sponsale tra Dio e l’uomo come elemento costituente della spiritualità cristiana alla luce della costituzione dogmatica sulla Divina Rivelazione “Dei Verbum” del Concilio Vaticano II
    Smagacz, Arkadiusz (Wydawnictwo Karmelitów Bosych, 2015)
    W roku 2015 mija 50. rocznica zakończenia obrad Soboru Watykańskiego II, który pozostawił trwały ślad w dziejach Kościoła katolickiego i sposobie uprawiania teologii, w tym teologii duchowości. Pośród wielu ważnych dokumentów soborowych znajduje się konstytucja dogmatyczna o Objawieniu Bożym Dei Verbum. W opinii wielu teologów zawarte w niej stwierdzenia należą do najbardziej znaczących intuicji soborowych. Niektórzy twierdzą wręcz, iż stanowi ona przełom kopernikański w sposobie mówienia o objawiającym się wobec człowieka Bogu. Autor artykułu stara się odkryć tę swoistą nowość wyrażoną w Dei Verbum i jej zastosowanie w duchowości chrześcijańskiej. W ramach wstępu ukazuje niełatwą drogę prowadzącą do ostatecznej redakcji i przyjęcia przez Sobór omawianego dokumentu. Następnie próbuje ująć istotę konstytucji, która wyraża się w odkrytej niejako na nowo prawdzie o Bogu, który przemówił do człowieka (Deus dixit!), któremu „spodobało się w swej dobroci i mądrości objawić siebie samego” (DV 2). Objawienie Boże ma więc charakter personalny, dialogiczny i przyjacielski. Człowiekowi Bóg objawia się jako osoba miłująca go i pragnąca zawrzeć z nim przymierze miłości. Jedyną racją, dla której Bóg to czyni, jest Jego dobroć i nieskończona miłość. Odczytanie dziejów zbawienia w tej właśnie perspektywie pomogło autorowi ukazać, iż relacja między Bogiem a człowiekiem wrasta i rozwija się w klimacie dialogu oblubieńczego. Jedynie język i symbolika właściwe miłości małżeńskiej są w stanie oddać cokolwiek z tej niewyrażalnej tajemnicy miłości Boga do człowieka. Boski Oblubieniec, który objawił się człowiekowi w pełni w osobie Jezusa Chrystusa, wciąż przemawia do swojej Oblubienicy-Kościoła. I to właśnie Kościół jest miejscem, gdzie t u i  teraz toczy się nieustanny dialog miłości między Bogiem a człowiekiem, dialog, który leży u podstaw każdego autentycznego doświadczenia duchowego. W artykule nie brak także licznych odwołań do doświadczenia wielkich mistyków karmelitańskich – św. Teresy od Jezusa i św. Jana od Krzyża, którzy nie tylko odpowiedzieli na głos Oblubieńca, ale i pozwolili Mu poprowadzić się na szczyty zjednoczenia z Nim w miłości.
  • Miniatura
    Pozycja
    Historia krakowskiego duszpasterstwa akademickiego „Karmel” w latach 1963–2003. Wybrane zagadnienia
    Sędłak, Marlena (Wydawnictwo Karmelitów Bosych, 2015)
  • Miniatura
    Pozycja
    Wymiar apostolski mistyki terezjańskiej
    Castro Sánchez, Secundino (Wydawnictwo Karmelitów Bosych, 2015)
  • Miniatura
    Pozycja
    Duchowa wartość terezjańskiego pięćsetlecia
    Martínez González, Emilio José; Fernández Frontela, Luis Javier (Wydawnictwo Karmelitów Bosych, 2015)
  • Miniatura
    Pozycja
    Carmelite Spirituality in the Contemporary World
    Maliakkal, Varghese (Wydawnictwo Karmelitów Bosych, 2015)
    We współczesnym świecie mówienie o duchowości i praktykowanie jej stało się bardzo powszechne. Nawet w biznesie i w systemie opieki zdrowotnej istnieje coraz większe zainteresowanie duchowością. Jednak bardzo często okrojone i pragmatyczne rozumienie duchowości degraduje ją do techniki dobrego samopoczucia. W dzisiejszym świecie konkurencji i technologii, cnoty intelektualne są zredukowane do wiedzy praktycznej na temat, jak zwiększyć produkcję, a wola stała się maszyną, która pożąda dalszego rozwoju produkcji i konsumpcji. Gdy intelekt jest ukierunkowany na „wiedzieć jak”, człowiek jest w stanie kontrolować wiele przestrzeni życia oraz czuje się pewny i dobrze osadzony. Tymczasem duchowość karmelitańska opiera się na praktyce cnót teologalnych, które wiodą przez niewiedzę w ciemnościach wiary, przez pustkę posiadania w nadziei, przez brak przywiązania do wszystkiego, co nie jest Bogiem, w miłości. Życie oparte na tych cnotach zostaje jakby wytrącone z równowagi i niepewne, ale jednocześnie otwiera człowieka na tajemnicę, która nie jest obca współczesnemu światu, w którym nawet nauka utraciła swój charakter absolutny.
  • Miniatura
    Pozycja
    Jozue – pomocnik Mojżesza i posłuszny wojownik Pana
    Krasowski, Andrzej (Wydawnictwo Karmelitów Bosych, 2015)