Dissertationes Paulinorum
Stały URI zbioruhttps://theo-logos.pl/handle/123456789/41463
Przeglądaj
Przeglądaj Dissertationes Paulinorum wg Autor "Degórski, Bazyli"
Teraz wyświetlane 1 - 8 z 8
- Wyników na stronę
- Opcje sortowania
Pozycja Breve storia del ritrovamento e dell’edizione della “Regula” di EugippioDegórski, Bazyli (Wyższe Seminarium Duchowne Zakonu Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika, 2021)Artykuł w zwięzły sposób przedstawia dzieje odnalezienia przez o. Adalberta de Vogüé O.S.B. „Reguły” Eugipiusza oraz jej pierwszego i jak dotąd jedynego wydania krytycznego (por. Eugippius, Regula, in Eugipii Regula, CSEL 87, ed. F. Villegas – A. de Vogüé, Vindobonae 1976). Przed odnalezieniem „Reguły” wiedziano o jej istnieniu na podstawie świadectwa św. Izydora z Sewilli (por. De viris illustribus 26, 34). Tekst tej „Reguły” uważano jednak za zaginiony. W 1953 roku H. Vanderhoven, F. Masai i P.B. Corbett przygotowali wydanie dyplomatyczne (dokładnie odtwarzające wersję oryginalną) dwóch kodeksów rękopiśmiennych Parisinus Latinus 12205 i Parisinus Latinus 12634, które zawierały tekst anonimowej Regula Magistri. Przygotowując dwadzieścia lat później wydanie krytyczne tejże Regula Magistri, o. Adalbert de Vogüé zauważył, iż kodeks rękopiśmienny Parisinus Latinus 12643 oprócz „Reguły Mistrza” zawiera także antologię tekstów monastycznych ułożonych w postaci prawdziwej reguły mniszej. Badając dokładnie te teksty, o. Adalbert de Vogüé wykazał, że tworzą one właśnie ową „Regułę” Eugipiusza, którą uważano za zaginioną.Pozycja Il battesimo nell’insegnamento dei Padri della ChiesaDegórski, Bazyli (Wyższe Seminarium Duchowne Zakonu Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika, 2017)Ojcowie Kościoła pozostawili bardzo bogate nauczanie dotyczące sakramentu chrztu i to zarówno jeśli chodzi o głębię teologiczną, jak i duchową. Spuściznę tę można podzielić na dwa zasadnicze okresy. Pierwszy z nich to okres najstarszego piśmiennictwa starochrześcijańskiego, a więc czas I i II w., obejmujący pisma tak zwanych Ojców Apostolskich i Apologetów, które ukazują wiarę Kościoła okresu poapostolskiego. Pisma tego okresu mówią o fakcie i sposobach udzielania chrztu świętego, o jego konieczności i zbawiennych skutkach. Czynią to jednak, nie wypracowując jeszcze doktryny dotyczącej samego sakramentu. Drugi okres to czas od III wieku aż do końca patrystyki. Ten drugi okres dostarcza już prawdziwych traktatów, katechez, homilii, listów i innych podobnych pism mówiących o chrzcie świętym i jego znaczeniu w życiu chrześcijanina. Odnośnie do pierwszego okresu, Autor mniejszego artykułu przedstawia jedynie główne teksty, starając się wyciągnąć z nich odpowiednie wnioski. Omówiony został chrzest ukazany w następujących dziełach: „Didaché”, ,,Liście pseudo-Barnaby”, „Listach” św. Ignacego Antiocheńskiego, „Drugim Liście św. Klemensa Rzymskiego”, ,,Pasterzu” Hermasa, dziełach św. Justyna i św. Ireneusza z Lyonu. Pisarze tego okresu świadczą o istniejącej powszechnie praktyce udzielania sakramentu chrztu według formuły i w sposób opisany w Nowym Testamencie. Opierają się oni na mistycznym rozumieniu chrztu, które jest zawarte w Listach św. Pawła Apostoła. Natomiast odnośnie do drugiego, o wiele bogatszego okresu, ukazane zostały najważniejsze zagadnienia dotyczące omawianej tu problematyki, które Autor zilustrował przykładami. Teksty patrystyczne drugiego okresu – czasu po zakończeniu prześladowań chrześcijan – podzielił według tematyki dotyczącej znaczenia i symboli chrztu. Rzeczywistość ta jawi się jako: najpiękniejszy i najwspanialszy dar Boży, brama do życia wiecznego i źródło życia; wyznanie i sakrament wiary, poprzez który stajemy się członkami Kościoła, który rodzi nas jak matka do nowego życia; duchowe oświecenie łączące nas ściśle ze śmiercią i zmartwychwstaniem Chrystusa; zaślubiny z Chrystusem; powrót do utraconego raju, odrodzenie w Duchu Świętym. Ojcowie tego okresu widzą symboliczny związek pomiędzy chrztem, a wodami na początku stworzenia świata; między chrztem, a potopem; między chrztem, a przejściem Izraelitów przez Morze Czerwone;między chrztem, a wodą w Kanie Galilejskiej.Pozycja Il commento al “Simbolo Apostolico” nell’Expositio Symboli di san Venanzio FortunatoDegórski, Bazyli (Wyższe Seminarium Duchowne Zakonu Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika, 2022)Saint Venantius Fortunatus, explaining in the Expositio Symboli the profession of the orthodox faith, places particular emphasis on the person of the Son of God and his saving incarnation. For the bishop of Poitiers, Jesus Christ is the Messiah foretold by the Prophets, he is the Savior and the King who for our salvation descended from heaven and assumed our flesh by being born of the Holy Spirit and the Virgin Mary. Nevertheless, always remaining God, he became man to redeem man. Jesus Christ is, therefore, the God begotten by the Father before all centuries, and he is the man born of the Virgin Mary for our salvation. He is, therefore, the true non-adoptive Son of God. The Word of God, incarnating, assumed the whole human nature (together with the soul and the body), because he wanted to save the whole man and not just some of his parts. The whole man, therefore, was redeemed and saved by the incarnation of the Son of God. The invisible and impassive Son of God became visible and passable for us, not losing, however, anything of his invisible and impassive divinity.Pozycja Odwoływanie się do autorytetu Ojców na synodach Afryki Łacińskiej od IV do VI wieku. Sprawa Apiariusza z Sicca VeneriaDegórski, Bazyli (Wyższe Seminarium Duchowne Zakonu Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika, 2023)The series of texts from the synods of the African Latin Church that speak of appealing to the Fathers contain strong arguments that irrefutably testify to the fact that the synodal fathers were convinced that it was always necessary to rely on the authority of the Fathers who lived earlier and to refer to the indisputable Tradition. These documents, if they do not contribute to defining the so-called “patristic argumentation” in the terms in which we understand it in modern theology, at least testify to the fact of a conscious and constant reference to Tradition in the ancient Churches. We also learn from them that the expression “fathers”(or rare analogous forms such as, for example, “brothers”‒ ἀδελφοί, fratres) is synonymous with “Tradition”, since it is closely associated with the activity and authority of the Councils, in particular the First Council of Nicaea of 325, whose essential dogmatic significance is unparalleled in the history of the Church. The consequence of recognising the First Council of Nicaea as indisputable Tradition is to give the statements of the Fathers a normative character binding even on the Roman Church. A general reading of the documents of the African synods reveals an increasing clarification of the determinants of Tradition: apostolic origin, antiquity, universal acceptance. But it is above all the recognition of the action of the Holy Spirit in the synodal college that gives Tradition its binding force and allows it to be identified with faith and truth. Moreover, beyond the methodological or doctrinal role of appealing to Tradition, the documentation of the African synods represents a decisive step in the evolution of the relationship between Rome and other bishoprics in terms of jurisdictional primacy or the authoritative role of Rome. In its ultimate repercussions, the issue is thus tinged with ecclesiological and ecumenical tones. Moving from disciplinary and existential considerations to the central problem of authority in the Church, the texts discussed here allow us to discover the enormous contribution of the African Church to the ancient Christian thought of this golden age, in which Fathers such as Aurelius, Alypius and Augustine himself were active.Pozycja Pojęcie „brat” w okresie prześladowań chrześcijanDegórski, Bazyli (Wyższe Seminarium Duchowne Zakonu Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika, 2021)Pozycja Syntetyczne ujęcie okresu patrystycznegoDegórski, Bazyli (Wyższe Seminarium Duchowne Zakonu Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika, 2019)Pozycja Typologia kobiety w Hieronimowych „Vitae Sanctorum Patrum”Degórski, Bazyli (Wyższe Seminarium Duchowne Zakonu Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika, 2020)In the historical monastic literature, the presence of the feminine figure is sparse and few. In itself the presence of women must be exorcised, at least if we do not treat sinners to be converted or of pious ones who ask for grace and miracles. The figure of the sister of the ascetic is the most common, following the model of the Vita S. Antonii, written by St. Athanasius of Alexandria. St. Jerome in his Vita S. Pauli Primi Eremitae monachi Thebaei follows this classic canon, but later for the Vita S. Hilarionis and even for the Vita S. Malchi monachi captivi overcomes the dominant genre and dares novelty, rather autobiographically. In the Vita S. Pauli Primi Eremitae monachi Thebaei the female figure appears in three types and all are negative: a prostitute, the instrument of martyrdom; a nod to Cleopatra, pagan and of morally condemnable conduct; and the sister of the ascetic, fragile, submissive to her husband, and of bland personality. The woman, therefore, is presented as an “evil” when she looks under any dress in the life of the monk. Temptress, historical or family character she is always to be exorcised as presence. In the Via S. Hilarionis one meets a more mature Saint Jerome in the relationship with the female world. The monk of Bethlehem is no longer the young convert who sees the woman as a danger. He is surrounded by many disciples and learned collaborators. The prevailing and most positive figure is that of the mother. The first miracle of Hilarion grants fruitfulness to a barren woman, who appeals to him on accounting the divine motherhood of her sex, because she has generated the Saviour of the world. This reference is a clear reference to the redemption of Eve in Mary. If Aristaenete is a religious and spiritual model of a mother and a Christian woman, it is nevertheless the anonymous mothers who, in everyday life, carry out the most precious task in the Church for the faith and in a people for culture: to preserve and pass on the “memory” in their children, forming future generations. In this sense, the mother is also the mother of a people and of faith. Finally, there is a hint to the typology of the woman as “wife of”, but also in this case, concerning other pagans, the value is positive. A miraculous blind woman and an exorcised consecrated virgin find instead a negative tint due to lack or lukewarmness of faith in one and authentic fidelity to her vocation in the other. St. Jerome seems to warn that it is not miracles or vows that guarantee holiness, nor the appearance of a “evangelical” state of life, but the quality of his being in Christ and of Christ. Finally, there is the typology of the woman friend thanks to the high degree of charity and piety. In the Vita S. Hilarionis is the matron Constance the emblem of a figure of an intimate woman friend, who will succeed in the Middle Ages. In the Vita S. Malchi monachi captivi the feminine typology will concentrate on the exaltation, sapiential and prudent, of the friendship between the ascetic and the woman in a sort of “spiritual marriage” which becomes “conjugal conjuror”, like the anonymous the monk’s companion Malchus defines their relationship. The term “spouse” indicates a bond or bond, here based on chastity. It seems the realization of the word of the Apostle: “Above all, then, there is love, which is the bond of perfection” (Col 3, 14).Pozycja Uczta dla biedaków w konstantyńskiej Bazylice św. Piotra w Rzymie na podstawie listu św. Paulina z Noli do św. PammachiuszaDegórski, Bazyli (Wyższe Seminarium Duchowne Zakonu Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika, 2018)