Warszawskie Studia Teologiczne, 2007, T. 20, Nr 2
Stały URI dla kolekcjihttps://theo-logos.pl/handle/123456789/43287
Przeglądaj
Przeglądaj Warszawskie Studia Teologiczne, 2007, T. 20, Nr 2 wg Temat "ancient Christianity"
Teraz wyświetlane 1 - 3 z 3
- Wyników na stronę
- Opcje sortowania
Pozycja Canonical and Non-canonical Books in Augustine’s “De Doctrina Christiana”Beatrice, Pier Franco (Wydawnictwo Archidiecezji Warszawskiej, 2007)Dzieło św. Augustyna „De doctrina Christiana” stanowi przykład środowiska intelektualnego, które miało wpływ na twórczość biskupa Hippony. Autor wychodzi z założenia, że „De doctrina Christiana” jest typowym produktem literatury i kultury religijnej, nie tylko św. Augustyna, lecz także epoki, w której on żył i tworzył. W pierwszym rzędzie są to tzw. Księgi święte, do których zostaje zaliczona kanoniczne księgi biblijne. Ponadto św. Augustyn nawiązuje do wiele ksiąg z literatury chrześcijańskiej. Interesujący jest w tym fakt, że stosunek do kanonu ksiąg biblijnych stanowi kryterium oceny wszystkich innych pism starożytności chrześcijańskiej. Na uwagę zasługuje także odniesienie świętych ksiąg chrześcijaństwa do świętych ksiąg pogańskich i (neo)platońskich (np. Mariusza Wiktoryna lub Porfiriusza).Pozycja La Doctrine des apôtres et la légende sur l’origine apostolique de la fête de NoëlNaumowicz, Józef (Wydawnictwo Archidiecezji Warszawskiej, 2007)Gdy w I połowie IV w. pojawiły się nowe celebracje chrześcijańskie – Epifania i Boże Narodzenie, równocześnie zaczęły się rozwijać tradycje o ich pochodzeniu z czasów apostolskich. Podstawą stała się Nauka Apostołów, zawierająca kanony, jakie apostołowie mieli ustanowić w dniu Pięćdziesiątnicy (zostały one zredagowane w drugiej ćwierci IV w.). Według kanonu 6, apostołowie nakazali także świętować Epifanię (nie ma jeszcze wzmianki o święcie Bożego Narodzenia). Kanon ten stał się podstawą idei o apostolskim pochodzeniu święta 6 stycznia, chociaż – w wersji rozszerzonej, cytowanej w późniejszych źródłach orientalnych – miał uwzględniać także obchody 25 grudnia. W tradycji armeńskiej natomiast, która świętuje narodzenie i chrzest Chrystusa w jednym dniu (6 stycznia), wykorzystywano wersję pierwotną kanonu 6, która pozwalała bronić odrębnej praktyki liturgicznej. Armeńczycy nadawali wielkie znaczenie pseudoapostolskim kanonom także dlatego, że ich redakcja została przekazana pod imieniem Addaja, którego utożsamiano z Tadeuszem, uważanym za apostoła Armenii. Jest wymowne, że idea o apostolskim pochodzeniu świąt 6 stycznia i 25 grudnia pojawiła się już na początku ich rozwoju. Może to oznaczać, że dokładna geneza tych obchodów, która pozostaje zagadką dla nas, była nią już dla autorów tamtej epoki.Pozycja La réception de l’Apocalypse de Paul dans le christianisme de l’Antiquité TardiveJakab, Attila (Wydawnictwo Archidiecezji Warszawskiej, 2007)Pochodząca z początku V w. apokryficzna Apokalipsa Pawła zachowała się w łacińskim przekładzie z VIII w. oraz w wielu tłumaczeniach na języki starożytnego bliskiego wschodu, jak również we fragmentach greckich. Najstarsze wzmianki dotyczące jej recepcji znajdujemy w cytatach z Orygenesa u Bar Hebraeusa i Euzebiusza z Cezarei. Cytaty te, jak również pewne motywy literackie bliskie Apokalipsie znajdujące się u Epifaniusza i Prudencjusza należy jednak zaliczyć do świadectw niepewnych. Bezpośrednio o Apokalipsie Pawła pisze Augustyn, który określa ją jako pismo odrzucone przez Kościół, oraz Sozomen, który twierdzi, iż była ona wysoko ceniona w niektórych środowiskach monastycznych wschodu. Największy jednak wpływ tekst wywarł na piśmiennictwo chrześcijańskie w późnej starożytności. Motywy literackie zaczerpnięte z dzieła znajdujemy w Admonitio Augiensis, u Cezarego z Arles, w Reguła Magistri, w Decretum Gelasianum i u Aldhelma z Malmesbury.