Warszawskie Studia Teologiczne, 2007, T. 20, Nr 2
Stały URI dla kolekcjihttps://theo-logos.pl/handle/123456789/43287
Przeglądaj
Przeglądaj Warszawskie Studia Teologiczne, 2007, T. 20, Nr 2 wg Temat "antiquity"
Teraz wyświetlane 1 - 4 z 4
- Wyników na stronę
- Opcje sortowania
Pozycja L’«Histoire Euthymiaque» l’oeuvre du Patriarche Euthymios/Euphemios de Constantinople (490-496, † 515)Lourié, Basile (Wydawnictwo Archidiecezji Warszawskiej, 2007)The paper deals with several different points related to the “Historia Euthymiaca” (HE). 1. Collection of the preserved fragments and evaluation of the contents: HE is a historico-polemical work dedicated (completely or mostly) to the Council of Chalcedon. 2. Recension of the Assumption story referred to in HE: a kind of “Transitus” belonging to the “Palm of Tree of Life” family in a modification of the second half of the 5th cent. 3. Historical kernel of the account (= legend *P, a source of HE) on Juvenal and the Marian relic in Blachernes: Juvenal’s military assault against the Marian shrine in Gethsemane in the late June or the early July of 453, the same as reported from the opposite side by Ps.-Dioscorus in his “Panegyric on Macarius of Tkôw”. 4. Role of empress Eudocie (heroine of an Arabic “Transitus” having points of contact with HE) in the reorientation of the Marian cult from Ephesus to Jerusalem and Constantinople in the context of the competence between Ephesus and Constantinople (which competence was the main cause of the rise of the Assumption cult in Palestine in the middle of the 5th cent.). 5. Legend of Galbius and Candidus (BHG 1058-1058g) as a substitute of the legend *P in the official cult of Blachernes during the reign of Zeno. Its cultic setting (rearranging of the Palestinian feast of the Ark of Covenant in Cariathiarim on July, 2) and later connection with the liturgical commemoration of Juvenal. 6. Sitz im Leben of HE: before the “neo-chalcedonian” restoration of Justin I and Justinian (518), in some dissident circles during the reign of Anastasius. 7. Author: ex-patriarch of Constantinople Euphemius/Euthymius deposed in 496 for his fidelity to the Council of Chalcedon (spelling “Euthymius” is preserved in Theophane Confessor who made use of HE and in some mss of the premetaphrastic “Lives” of St Daniel Stylite).Pozycja La Doctrine des apôtres et la légende sur l’origine apostolique de la fête de NoëlNaumowicz, Józef (Wydawnictwo Archidiecezji Warszawskiej, 2007)Gdy w I połowie IV w. pojawiły się nowe celebracje chrześcijańskie – Epifania i Boże Narodzenie, równocześnie zaczęły się rozwijać tradycje o ich pochodzeniu z czasów apostolskich. Podstawą stała się Nauka Apostołów, zawierająca kanony, jakie apostołowie mieli ustanowić w dniu Pięćdziesiątnicy (zostały one zredagowane w drugiej ćwierci IV w.). Według kanonu 6, apostołowie nakazali także świętować Epifanię (nie ma jeszcze wzmianki o święcie Bożego Narodzenia). Kanon ten stał się podstawą idei o apostolskim pochodzeniu święta 6 stycznia, chociaż – w wersji rozszerzonej, cytowanej w późniejszych źródłach orientalnych – miał uwzględniać także obchody 25 grudnia. W tradycji armeńskiej natomiast, która świętuje narodzenie i chrzest Chrystusa w jednym dniu (6 stycznia), wykorzystywano wersję pierwotną kanonu 6, która pozwalała bronić odrębnej praktyki liturgicznej. Armeńczycy nadawali wielkie znaczenie pseudoapostolskim kanonom także dlatego, że ich redakcja została przekazana pod imieniem Addaja, którego utożsamiano z Tadeuszem, uważanym za apostoła Armenii. Jest wymowne, że idea o apostolskim pochodzeniu świąt 6 stycznia i 25 grudnia pojawiła się już na początku ich rozwoju. Może to oznaczać, że dokładna geneza tych obchodów, która pozostaje zagadką dla nas, była nią już dla autorów tamtej epoki.Pozycja La réception de l’Apocalypse de Paul dans le christianisme de l’Antiquité TardiveJakab, Attila (Wydawnictwo Archidiecezji Warszawskiej, 2007)Pochodząca z początku V w. apokryficzna Apokalipsa Pawła zachowała się w łacińskim przekładzie z VIII w. oraz w wielu tłumaczeniach na języki starożytnego bliskiego wschodu, jak również we fragmentach greckich. Najstarsze wzmianki dotyczące jej recepcji znajdujemy w cytatach z Orygenesa u Bar Hebraeusa i Euzebiusza z Cezarei. Cytaty te, jak również pewne motywy literackie bliskie Apokalipsie znajdujące się u Epifaniusza i Prudencjusza należy jednak zaliczyć do świadectw niepewnych. Bezpośrednio o Apokalipsie Pawła pisze Augustyn, który określa ją jako pismo odrzucone przez Kościół, oraz Sozomen, który twierdzi, iż była ona wysoko ceniona w niektórych środowiskach monastycznych wschodu. Największy jednak wpływ tekst wywarł na piśmiennictwo chrześcijańskie w późnej starożytności. Motywy literackie zaczerpnięte z dzieła znajdujemy w Admonitio Augiensis, u Cezarego z Arles, w Reguła Magistri, w Decretum Gelasianum i u Aldhelma z Malmesbury.Pozycja „Pseudépigraphe” (ψευδεπίγραφος) chez Denys d'Halicarnasse et Serapion d'Antioche: les premiers emplois d’un terme rareJunod, Éric (Wydawnictwo Archidiecezji Warszawskiej, 2007)Starożytni gramatycy i retorzy używali terminu „pseudoepigrafos” w sensie technicznym przy określaniu autentyczności danego dzieła. Chodziło głównie o stwierdzenie, czy pismo noszące w tytule imię autora jest autentyczne czy też nie. Najstarszym i najlepszym świadkiem użycia terminu w takim kontekście jest Dionizy z Halikarnasu (zm. ok. 8 r. po Chr). Pod jego piórem jest to wyrażenie obojętne, pozbawione wszelkiej konotacji moralnej. Można je przetłumaczyć bardziej słowem „apokryf’ niż: „fałszywie przydzielony” albo „mający mylny tytuł” W piśmiennictwie chrześcijańskim terminu „pseudepigraphos” po raz pierwszy użył Serapion, biskup Antiochii ok. r. 200, określając nim teksty, które nosiły imię apostołów, ale nie zostały przyjęte w Kościele. Ponieważ nie zostały przyjęte, są więc nieautentyczne. W przeciwieństwie zatem do gramatyka Dionizego, u Serapiona analiza krytyczna dotyczy mniej treści, a bardziej recepcji dzieła w tradycji Kościoła. Poświadczenie użycia tego terminu u Serapiona jest odosobnione, następne znajdzie się dopiero w tekście Cyryla Jerozolimskiego w poł. IV w.