Dissertationes Paulinorum, 1988, Tom 1

Stały URI dla kolekcjihttps://theo-logos.pl/handle/123456789/43957

Przeglądaj

Przeglądaj Dissertationes Paulinorum, 1988, Tom 1 wg Tytuł

Wpisz kilka pierwszych liter i kliknij przycisk przeglądania
Teraz wyświetlane 1 - 5 z 5
  • Miniatura
    Pozycja
    Jasna Góra w literaturze krytycznej na przestrzeni lat 1899-1964
    Łukaszuk, Tadeusz Dionizy (Wyższe Seminarium Duchowne Zakonu Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika, 1988)
  • Miniatura
    Pozycja
    La “conlatio codicum” della “Vita S. Pauli Primi Eremitae” (dall’inizio del primo capitolo sino alle parole: “[…] incitata sunt studia” dello stesso capitolo)
    Degórski, Bazyli Remigiusz (Wyższe Seminarium Duchowne Zakonu Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika, 1988)
    Artykuł jest pierwszym w serii dotyczącej wszystkich wariantów, które znajdują się w rękopisach „Vita S. Pauli Primi Eremitae” św. Hieronima, użytych do przygotowania tekstu krytycznego tegoż dzieła Hieronimowego, wydanego przez autora niniejszego artykułu. Mamy tu więc do czynienia z „conlatio codicum”, która poprzedza „eliminatio”. Pierwsza linia w tabeli odtwarza dokładnie tekst-bazę zaczerpnięty z „Patrologia Latina” J.P. Migne’a. Wyrazy zostały zaopatrzone w numerację, dodaną przez autora artykułu, która ułatwia dokładne określenie poszczególnych słów (numery odnoszą się do słów, które je poprzedzają). W tabelach zostały podane tylko warianty znajdujące się w rękopisach, gdy więc jakiś kodeks nie jest wymieniany, świadczy to, iż jego tekst nie odbiega od tekstu-bazy z „Patrologia Latina”. Wśród wariantów uwzględnione zostały następujące typy: warianty transkrypcji, warianty morfologii oraz opuszczenia czy dodatki znaków przestankowych (zaznaczone przez powtórzenie danego słowa, po którym albo znajduje się, albo nie występuje znak przestankowy). Znak „om” oznacza opuszczenie całego słowa. Znak zaś „mut”, umieszczony na początku względnie na końcu, czy też w środku słowa, wskazuje na zniszczenie (niemożliwość odczytania) tekstu. Strzałka skierowana w lewą stroje odsyła do wcześniejszej tabeli, w prawą zaś ‒ do następnej. Cyfry, umieszczone z lewej strony tabeli, są numerami rękopisów. Numery zaś, które znajdują się wewnątrz tabeli, odsyłają do przypisów.
  • Miniatura
    Pozycja
    Sanktuarium jasnogórskie w świetle „Redemptoris Mater”
    Maniecki, Kazimierz (Wyższe Seminarium Duchowne Zakonu Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika, 1988)
    In his encyclical “Redemptoris Mater” John Paul II opens new ways of deepening theological consciousness of the Marian shrine. The Pope speaks of the “specific geography” of faith and Marian devotion by pointing to Marian shrines as especially privileged places to celebrate the Marian Year. Moreover, he offers a deepened theological interpretation of religious life in that dimention. In accordance with “Redemptoris Mater”, we have attempted a new vision of Jasna Góra as an International Marian shrine with the Holy Virgin present in the token of the Icon, where she receives homage from the faithful through the mystery of incarnation as “House of God”, “Seat of wisdom” and “Living seat of the Holy Spirit”. Thus, in a way both concrete and mysterious, she is a privileged way to God. A close analysis of the Pope’s teaching contained in “Redemptoris Mater” and his numerous references to Jasna Góra allow the following presentation of the above subject. In agreement with the Pope’s generalisations, we present the theology of Jasna Góra in four dimentions: 1. The Jasna Góra Shrine as an “Icon of the Holy Virgin’s presence” amongst the people in the community of the Church) 2. The Shrine’s role of Introduction to the world of faith) 3. The Shrine as “place of a special struggle” through unity with the Holy Virgin as “the most perfect icon of freedom and deliverance of humanity and the universe”) 4. The Marian Shrine as “place of revelation of the Holy Virgin’s motherly intercession”. It is not enough for the Marian Shrine to be characterised by “special devotion”, it must also arouse “a special feeling of devotion” in the faithful, it must attract. That conoerns plans for the future of every sanctuary. It seems that, owing to its exceptional position, the Jasna Góra Shrine embodies this plan by constantly re recalling the presence of the One who leads the faithful in Poland) with Her it enters the new era: “the prime of of time”.
  • Miniatura
    Pozycja
    Strajk w kontekście chrześcijańskiej etyki pracy
    Mazur, Jan (Wyższe Seminarium Duchowne Zakonu Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika, 1988)
  • Miniatura
    Pozycja
    Uno schizzo del pensiero teologico di Fjodor Dostojevskij
    Robak, Włodzimierz (Wyższe Seminarium Duchowne Zakonu Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika, 1988)
    Prezentowany szkło stanowi próbę krótkiej charakterystyki myśli teologicznej Fiodora Dostojewskiego. Autor artykułu inspirowany bogatą spuścizną literacką pisarza, stara się ukazać zasadnicze wątki teologiczne zawarte w twórczości tego wielkiego geniusza literatury rosyjskiej. Analiza myśli teologicznej zawiera w sobie podstawową trudność, a mianowicie to, iż nie można go zaliczyć do teologów w sensie ścisłym. Jednakże można go uznać za teologa w sensie szerszym. Odpowiada to twierdzeniu Ewdokimowa, iż w chrześcijaństwie wschodnim za teologa uważa się tego, kto poprzez kontemplację doświadcza Bożych prawd. U genezy myśli teologicznej Dostojewskiego leży wychowanie religijne, które otrzymał od swej matki. Stąd prosta wiara i zaufanie Opatrzności Bożej stanowią główne rysy charakteryzujące jego wizję religii chrześcijańskiej. Ideały chrześcijańskie młodego Dostojewskiego zostały zweryfikowane już w latach jego studiów, kiedy to ‒ jak sam wyznaje ‒ bardziej zaczął cenić prawdę serca niż prawdę rozumu. Szczególny proces doświadczania Boga rozpoczął się po zesłaniu go na Syberię, gdzie przypuszczalnie zapoznał się z podstawowymi dziełami Ojców Kościoła. Jego myśl teologiczna nie opiera się wszakże na własnej interpretacji Pisma św., lecz bierze wzór z pism mistyków wschodnich. Chrystologia i antropologia Dostojewskiego jest oparta w głównej mierze na doktrynie św. Maksyma Wyznawcy. Sięga on do pojęcia „przebóstwienia”, dzięki któremu człowiek odkrywa prawdę. W przebóstwieniu najpełniej realizuje się natura człowieka stworzona na obraz i podobieństwo Boże. W tej perspektywie Dostojewski ukazuje tragiczne w skutkach realia swojej epoki ‒ racjonalizm, humanizm bez Boga. Problem przebóstwienia człowieka zajmuje w twórczości Dostojewskiego miejsce naczelne. Wystarczy wspomnieć takie utwory, jak „Zbrodnia i kara” czy „Idiota”. Pisarz podejmuje także wątek cierpienia, które oczyszcza wewnętrznie. Winno być ono przyjęte w kontekście prawdy Chrystusowego Krzyża. Można zauważyć, że Dostojewski nie stworzył żadnego traktatu dogmatycznego, niemniej jednak wszystko to, co wyraża w swej twórczości, odznacza się dużą spójnością, będącą odzwierciedleniem tradycji Kościoła wschodniego.