Studia Oecumenica, 2004, T. 4
Stały URI dla kolekcjihttps://theo-logos.pl/handle/123456789/30182
Przeglądaj
Ostatnie zgłoszenia
Pozycja Z działalności Instytutu Ekumenizmu i Badań nad Integracją w roku 2004Jaskóła, P.; Porada, R. (Redakcja Wydawnictw Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego, 2004)Pozycja Ekumeniczne nowości wydawniczeGrabuńczyk, T.; Wolsza, K. (Redakcja Wydawnictw Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego, 2004)Pozycja Mazurek Sławomir: Filantrop, czyli Nieprzyjaciel i inne szkice o rosyjskim renesansie religijno-filozoficznym. Warszawa: Wydaw. Instytutu Filozofii i Socjologii PAN 2004 — 183 s. ISBN 83-7388-046-1.Wolsza, Kazimierz (Redakcja Wydawnictw Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego, 2004)Pozycja Yannoulatos Anastasios: Facing the World. Orthodox Christian Essays on Global Concerns, transl. P. Gottfried, Geneva 2003 – 208 s. ISBN2-8254-1386-0.Porada, Rajmund (Redakcja Wydawnictw Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego, 2004)Pozycja Chediath Geevarghese, The Malankara Catholic Church, transl. A.J. Joy Angemadathil, Kottayam 2003 – 334 s.Porada, Rajmund (Redakcja Wydawnictw Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego, 2004)Pozycja Oeldemann Johannes: Orthodoxe Kirchen im ökumenischen Dialog. Positionen – Probleme – Perspektiven, hrsg. v. Johann-Adam-Möhler- Institut, Paderborn 2004 – 198 s. ISBN 3-89710-255-2.Jaskóła, Piotr (Redakcja Wydawnictw Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego, 2004)Pozycja Maciuszko Janusz T.: Mikołaj Rej. Zapomniany teolog ewangelicki z XVI w. Warszawa: Chrześcijańska Akademia Teologiczna 2002 – 680 s. ISBN 83-909272-2Jaskóła, Piotr (Redakcja Wydawnictw Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego, 2004)Pozycja Ksiądz Krzysztof Staniecki – teolog ewangelicznego zachwytuHanc, Wojciech (Redakcja Wydawnictw Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego, 2004)Pozycja Dietrich Bonhoeffer und die ÖkumenePlathow, Michael (Redakcja Wydawnictw Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego, 2004)Mimo że chrześcijanie ewangeliccy nie oddają czci świętym i nie odwołują się do ich wstawiennictwa, to jednak osoby, które złożyły w czasie swego życia świadectwo żywej, głębokiej i heroicznej wiary zasługują po śmierci – według Wyznania Augsburskiego – na „potrójną chwałę”: są powodem dziękczynienia Bogu za łaskę w nich objawioną; ich przykład umacnia wiarę żyjących; ich wiara, miłość i wytrwałość stanowią przykład do naśladowania. W takim duchu należy spojrzeć też na postać Dietricha Bohnhoeffera, którego 50. rocznica śmierci przypadnie 9 kwietnia 2005 r. Bonhoeffer jest osobą, która łączyła w sobie żywą pobożność, teologiczne myślenie i polityczne zaangażowanie. Przy wielowymiarowości jego życia, uderza kontynuacja i zasadnicza stałość w jego nauczaniu i postawie życia, mimo zmieniających się zewnętrznych warunków i okoliczności. Biorąc pod uwagę owe trwałe elementy nauczania i ekumenicznej egzystencji ewangelickiego duchownego i docenta Dietricha Bonhoeffera, można wskazać na pięć kluczowych sytuacji i wydarzeń, które wyznaczyły etapy jego życiowej drogi: 1) wykład w czasie posiedzenia Światowego Związku na Rzecz Przyjaznej Współpracy w czechosłowackiej miejscowości Cernohorskie Kupele, gdzie sformułował osiem tez na temat teologicznego rozumienia ruchu ekumenicznego jako istotnego wymiaru Kościoła. Według Bonhoeffera Kościół stanowi Christus praesens', 2) publikacja ulotki „Der Arierparagraph in der Kirche”, będącej formą protestu na wprowadzenie „paragrafów aryjskich” przez Hitlera w 1933 r. Bonhoeffer zaprezentował tu pogląd, że Kościół, który żyje Ewangelią, poprzez dar chrztu łączy wszystkie narody, rasy i wyznania, ponosi odpowiedzialność za innych, w tym wypadku za żydów; 3) nabożeństwo pokoju w Fanö, gdzie sformułował tezę, że zadaniem Kościoła we wspólnocie ekumenicznej jest głoszenie pokoju Chrystusa jako fundamentu pokoju między narodami; 4) artykuł „Die Bekennende Kirche und die Ökumene” (Kościół wyznający i ekumenizm), w którym stawia tezę, że Kościół i ekumenizm łączą się ze sobą z jednej strony poprzez wzajemne wezwanie do wyznania grzechów i nawrócenia, z drugiej zaś – do wyznania wiary w usprawiedliwiające działanie Bożej łaski; 5) działalność konspiracyjna przeciwko Hitlerowi jako czyn moralnej odpowiedzialności i zastępczej pokuty za terror, bezprawie i cierpienie wyrządzone przez hitlerowskie Niemcy. Zaangażowanie ekumeniczne oznaczało dla Bonhoeffera wysiłek teologiczny nie tylko poszczególnych jednostek, ale Kościołów, w których trójjedyny Bóg obdarza wiernych przebaczającą łaską. Zaangażowanie to, zmierzające ostatecznie do jedności Kościołów, konkretnie winno przejawiać się w odpowiedzialności za innych. Myśl teologiczna Bonhoefera jest zdominowana kategorią personalizmu. Jego zdaniem, ukonstytuowanie się etycznego podmiotu wymaga doświadczenia „ty” drugiej osoby, a zwłaszcza „Ty” Boga. W ten sposób człowiek doświadcza szczęścia, rozumianego jako Boże błogosławieństwo, w osobowych związkach przyjaźni, małżeństwa czy rodzicielstwa. Jednocześnie jednak te indywidualne więzy włączają we wspólnotowe więzy Kościoła, w którym uobecnia się Chrystus. Jego osobowe wydanie się za innych (Stellvertretung) winno być – według Bonhoeffera – zasadą życia Kościoła. Kościoła „bycie dla innych” czyni z niego „Kościół dla innych” i wraz „z innymi” W wydarzeniu bycia dla innych (Stellvertretungsgeschehen) znajduje się centralne odniesienie ekumenicznego myślenia, życia i zaangażowania Bonhoeffera.Pozycja Ekumenizm poprzez muzykę na przykładzie diecezji opolskiejPóźniak, Grzegorz (Redakcja Wydawnictw Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego, 2004)Pozycja Współczesne inicjatywy ekumeniczne w NiemczechNowak, Joachim (Redakcja Wydawnictw Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego, 2004)Pozycja Ekumeniczny wymiar katechezyHanc, Wojciech (Redakcja Wydawnictw Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego, 2004)Pozycja Dziesięć lat działalności Franciszkańskiego Centrum dla Europy Wschodniej i Azji Północnej w Warszawie (1994-2004)Brzuszek, Salezy B. (Redakcja Wydawnictw Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego, 2004)Pozycja Główne teologiczne treści kształtujące duchowość Marcina LutraJaskóła, Piotr (Redakcja Wydawnictw Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego, 2004)Pozycja Jezus historii a Chrystus wiaryChwastek, Dariusz (Redakcja Wydawnictw Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego, 2004)Pozycja Duchowość ekumeniczna i duchowość franciszkańskaVetrali, Tecle (Redakcja Wydawnictw Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego, 2004)Pozycja Pojęcie antysemityzmu w deklaracji Nostra aetateIgnatowski, Grzegorz (Redakcja Wydawnictw Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego, 2004)The question of anti-Jewish attitudes has been frequently taken up in the official Catholic-Jewish dialogue. Not only the sources of the anti-Jewish prejudices but even the terminology pose another problem. The modem official documents of the Church on the Jews and Judaism employ the terms „anti-Judaism” and „anti-Semitism” The term „anti-Judaism” is used to describe the old theology of the Passion, which maintained that the Jewish people as a whole was responsible for the Crucifixion and which gave rise to the theory of substitution, the replacement of old Israel by real Israel, the Church. At present the term „anti-Semitism” describes the anti-Jewish attitudes, the sources of which are in the economical, political, sociological prejudices and racial theories. The official Catholic-Jewish dialogue began after the publication of the Declaration on the Relationship of the Church to Non-Christian Religions „Nostra Aetate” by the Second Vatican Council in October 28, 1965. This document prepared by the Secretariat for Promoting Christian Unity, condemns the anti-Jewish attitudes in the words: „In her rejection of every persecution against any man, the Church, mindful of the patrimony she shares with the Jews and moved not by the political reasons but by the Gospel’s spiritual love, decries hatred, persecutions, displays of anti-Semitism, directed against Jews at any time and by anyone” The article explains the meaning of the word „anti-Semitism”, which is used in the Vatican declaration. In the first place it analyses the Conciliar and post-Conciliar statements made by cardinal Augustin Bea, the head of the Secretariat for Promoting Christian Unity, who was responsible for the presentation of the projects of „Nostra Aetate” at the Council. Then the pronouncements of other Conciliar Fathers and the explanations of the Secretariat are examined. The term „anti-Semitism”, as used in the declaration, first of all comprises the anti-Jewish attitudes and the prejudices of the Christians, which had been inspired by the wrong conceptions of the Passion, mentioned above. The declaration rejects those attitudes and explains that only the Jewish authorities and some people who followed their lead demanded the death of Christ. „Nostra Aetate” also emphasizes that Christ underwent His passion and death freely, for the sake of sinful mankind. The article states that the meaning of the term „anti-Semitism” used in the declaration can be fully realized only in the context of the whole declaration and of the discussion conducted by the Conciliar Fathers.Pozycja Teologiczno-dogmatyczne implikacje „Wspólnej Deklaracji w sprawie nauki o usprawiedliwieniu” w katolickiej sakramentologiiLipniak, Jarosław M. (Redakcja Wydawnictw Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego, 2004)As distinct from other areas of theology, a field of sacramentology has not been reconstructed yet in a way which would allow it to find cohesion comparable with former cohesion. But it’s true, that sacraments are events by means of which the Church, Church of God’s will present the only and unique event of the Jesus Christ. Participation in secret of the Son of God and in life of God himself is realized within the frames existence and activity of the Church by these gestures which are defined as sacraments. Christian sacrament is that exceptional and special event which implements and passes on gift of God’s justification to all people. Thus, it is a gesture donating life of God. Each of seven sacraments gives a grace, but in every sacrament it has its specificity. Each sacrament justifies but each only in a proper way for itself. Negative effect of the justification what is forgiveness of sins we receive during sacrament of baptism, penance and the last rites. In these sacraments, lost grace of justification comes back (reparatur). Each of seven sacraments gives positive effects of justification. Because first aim of all sacraments is first of all sanctification of the human being.Pozycja Eucharystia źródłem i szczytem eklezjalnej komunii. Refleksja na tle katolicko-prawosławnych uzgodnień teologicznychGlaeser, Zygfryd (Redakcja Wydawnictw Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego, 2004)Pozycja Der geschichtliche Wandel des Bewußtseins von der Einheit der Kirche in Vielfalt und des Verständnisses von den Schismen zwischen Lateinern und GriechenSuttner, Ernst Christoph (Redakcja Wydawnictw Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego, 2004)Autor wychodzi od myśli św. Pawła i ujęć Soboru Watykańskiego II, według których prawda objawiona lepiej zostaje wyrażona w różnorodności form pobożności i teorii poznawczych. Jak pojedyncze oko, tak też pojedyncze Kościoły potrafią uchwycić tylko pojedyncze aspekty bogatej rzeczywistości. W części drugiej i następnych przedstawione są różne rozumienia podziałów, schizm, jakie miały miejsce w dziejach chrześcijaństwa na Wschodzie i Zachodzie.