Dissertationes Paulinorum, 2025, Tom 34, cz. 1
Stały URI dla kolekcjihttps://theo-logos.pl/handle/123456789/43771
Przeglądaj
Ostatnie zgłoszenia
Teraz wyświetlane 1 - 12 z 12
Pozycja Canonical Status of the Prior General in the Pauline OrderZielinski, Casimir Peter (Wyższe Seminarium Duchowne Zakonu Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika, 2025)Przeor generalny (generał) jest pierwszym wśród zakonników. W Zakonie Paulinów jest następcą bł. Euzebiusza, założyciela Zakonu i pierwszego przeora prowincjalnego. Trzeci następca bł. Euzebiusza, Wawrzyniec z Ostrzyhomia, ówczesny najwyższy przełożony Zakonu przyjął w 1300 roku tytuł Prior Generalis. Tytuł ten jest używany do dziś, z wyjątkiem okresu między kasatą Zakonu na Węgrzech a przywróceniem tytułu na początku XX wieku. W przeszłości urząd przeora generalnego był nawet sprawowany łącznie z urzędem prowincjała. Przeor generalny jest najwyższym reprezentantem Zakonu Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika. Prawo powszechne definiuje urząd sprawującego najwyższą władzę jako tego, który zarządza całym instytutem, wszystkimi jego częściami, domami i członkami. Ma on kanoniczny status wyższego przełożonego, a w przypadku instytutu kleryckiego na prawie papieskim, także status ordynariusza. Kadencja najwyższego przełożonego jest zwykle ograniczona przez prawo własne instytutu i może on zostać wybrany na ten urząd wyłącznie przez członków instytutu na kapitule generalnej. W Zakonie Paulinów przeor generalny jest wybierany przez zwyczajną kapitułę generalną, która odbywa się co sześć lat. Może on sprawować urząd bez przerwy przez dwie kolejne kadencje. Aby zostać wybranym, musi mieć co najmniej 40 lat i 10 lat profesji wieczystej. W sprawowaniu urzędu wspomagany jest przez radę mnichów zwaną definitorium. Pierwszy z definitorów występuje w roli wikariusza generalnego zakonu. Przeor generalny zarządza dobrami doczesnymi Zakonu za pośrednictwem administratora generalnego, zaś kurią generalną kieruje sekretarz generalny. Przeor generalny wraz z kurią rezyduje na Jasnej Górze. Dysponuje on wiedzą niezbędną do zarządzania Zakonem dzięki rocznym sprawozdaniom przeorów i prowincjałów, a także w oparciu o wizytacje każdego domu zakonnego, które musi przeprowadzić przynajmniej dwa razy w trakcie swojej kadencji. Generał przewodniczy również kapitułom prowincjalnym, od początku do końca. Może on tymczasowo dyspensować od przepisów Konstytucji dotyczących przestrzegania zasad życia zakonnego. Do ważniejszych jego prerogatyw należy przyjmowanie profesji mnichów osobiście lub za pośrednictwem delegata. Publiczne akty generała i jego kurii są publikowane w specjalnym biuletynie zakonnym. W 1770 roku przeor generalny Paulinów otrzymał przywileje używania pontyfikaliów, udzielania tonsury i niższych święceń swoim mnichom, a także udzielania zarezerwowanych błogosławieństw i noszenia białego habitu prałackiego. Z przywilejów tych nie korzystano zbyt długo ze względu na kasatę Zakonu na Węgrzech i okres Pro-Generałów w Prowincji Polskiej. Na początku XX wieku, gdy przeorem był ojciec Euzebiusz Rejman, przywileje te zostały wznowione i ponownie potwierdzone przez Stolicę Apostolską. Jednakże następcy ojca Rejmana, odstąpili od korzystania z tych przywilejów i taki stan rzeczy utrzymuje się do dnia dzisiejszego.Pozycja Mariusz Zemło, Socjologiczny portret młodzieży szkolnej, Wydawnictwo Uniwersytetu w Białymstoku, Białystok 2024, 316 stron (ISBN 978-83-7431-782-5).Mazur, Jan (Wyższe Seminarium Duchowne Zakonu Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika, 2025)Pozycja [Bp] Domenico Sorrentino, Ekonomia człowieka. Wykładnia i proroctwo Józefa Toniolo ‒ systematyczne odczytanie na nowo (tytuł oryginału: Economia umana. La lezione e la profezia di Giuseppe Toniolo: una rilettura sistematica, tłum. z wł. Krystyna Kozak, Instytut Wydawniczy PAX, Warszawa 2023, 452 strony (ISBN 978-83-211-2065-2).Mazur, Jan (Wyższe Seminarium Duchowne Zakonu Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika, 2025)Pozycja Współczesny atak na człowieka jako «imago Dei», red. Marek Marczewski (red. naczelny), Roman Gawrych, Paweł Skrzydlewski, Wydawca: Wyższa Szkoła Społeczno-Ekonomiczna w Gdańsku, Gdańsk 2024, 476 stron (ISBN 978-83-67808-00-2).Mazur, Jan (Wyższe Seminarium Duchowne Zakonu Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika, 2025)Pozycja Jasnogórskie sanktuarium wobec dzieci nienarodzonych zagrożonych aborcjąFilipiuk, Łukasz; Pacholski, Samuel (Wyższe Seminarium Duchowne Zakonu Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika, 2025)Pozycja Kwestia wychowania w świetle adhortacji „Africae munus” Benedykta XVI na przykładzie KamerunuNgeh, Hyacinth Kwain (Wyższe Seminarium Duchowne Zakonu Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika, 2025)The Post-Synodal Apostolic Exhortation Africae munus was promulgated by Pope Benedict XVI as a result of the Second Special Assembly for Africa of the Synod of Bishops, held from 4 to 25 October 2009. The author of the Exhortation emphasises that the evangelisation of Africa is a precious treasure entrusted to Bishops, priests, permanent deacons, consecrated persons, catechists and the lay faithful. The present text contains an analysis of the question of education in the light of the assumptions made in the Exhortation. This analysis focuses more on the situation of education in Cameroon. Education provides individuals with the skills and knowledge necessary for effective participation in social life. It promotes social mobility and reduces inequalities. The Post-Synodal Apostolic Exhortation Africae Munus identifies education as a field of evangelisation. The document recalls that Jesus Christ has entrusted the Church with a specific mission, and that the implementation of this mission requires a systemic approach that includes recourse to pastoral programmes and initiatives that promote reconciliation, justice and peace in Africa. Such actions must take into account the broadly understood field of education. This theme is reflected in six points. Their titles are as follows 1. Introduction; 2. The religious aspect of education; 3. The educational mission of the family; 4. The Church and education; 5. Looking to the future; 6. Conclusion. The context of each point is the exhortation Africae munus, subtitled: “On the Church in Africa at the service of reconciliation, justice and peace”.Pozycja Sprawozdanie z interdyscyplinarnego sympozjum ogólnopolskiego (XVI editio Cracoviensis Cogitationis Ecclesialis): Kościół a Kościoły (Lublin, ul. Zamkowa 9, Kaplica Trójcy Świętej, 3 marca [poniedziałek] 2025 r.)Napiórkowski, Andrzej (Wyższe Seminarium Duchowne Zakonu Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika, 2025)Pozycja Sprawozdanie z konferencji: Św. Stanisław ze Szczepanowa − dlaczego święty wyjątkowy? (Kraków – Skałka, 7 kwietnia 2025 r.)Mazur, Jan (Wyższe Seminarium Duchowne Zakonu Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika, 2025)Pozycja Ponowoczesne próby negacji człowieka jako imago DeiMazur, Jan (Wyższe Seminarium Duchowne Zakonu Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika, 2025)Transhumanism, dataism, as well as other postmodern ideologies (e.g. neo-Marxism, genderism, wokeism, or elgiebetism) question the biblical truth about human as imago Dei. However, the ideas of transhumanism and dataism are distinguished by their idolatrous nature. They attempt to become “religions of the future”. The former idolizes human (homo Deus), while the latter idolizes the pantheistic “data system”. Both are dangerous to humanity because they shape the project of a new man or rather a superman. They do this without any reference to God, or even in spite of God. They completely omit the Christian ideal of the “man of God” (homo Dei), and at the same time promise to bring humanity to the state of divinity (homo Deus). From a Christian point of view, any attempts to deny the truth about human as imago Dei are unacceptable. In the public discourse on this subject, integral anthropology can play an important role. It combines theological thought with philosophical thought into a harmonious whole. It emphasizes the central biblical truth about man as a being called to life “in the image and likeness of God”. The analysis of the postmodern attack on human as imago Dei was carried out within six points: 1. Introductory remarks, 2. Negation of God as negation of man, 3. The face of transhumanism, 4. «Homo Deus» or «homo Dei»?, 5. The temptation of dataism, 6. Conclusion. The considerations included, for example, two “religions of the future” ‒ transhumanism and dataism. They were identified as ideologies that are a mixture of errors already known in the past ‒ gnosis and paganism.Pozycja Agnieszka Huf, Szczeliny. Bóg w popękanej psychice, słowo wstępne: bp Edward Dajczak, Biblioteka „Gość Niedzielny”, Katowice 2025, 288 stron (ISBN: 978-83-68348-09-5).Tomczyk, Marek (Wyższe Seminarium Duchowne Zakonu Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika, 2025)Pozycja San Girolamo e la sua “Vita S. Pauli Monachi Thebaei” (uno schizzo)Degórski, Bazyli (Wyższe Seminarium Duchowne Zakonu Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika, 2025)Of the three monastic Vitae written by Jerome, the Vita S. Pauli was the one that was most favourably received and also remained the most cherished in the eyes of its author. This early work, so expressive even in its essentiality, so consonant with the author’s sentiments, so new and indispensable for the ardent neophytes of the ascetic life, remains the masterpiece of Western monastic literature. Suffice it to recall that two Greek, one Syriac, one Coptic, one Georgian, one Armenian, one Coptic-Arabic, one Early Slavonic, one Ethiopian reviews have come down to us, that the manuscript copies are numerous, and the publishers equally numerous. The figure of the Theban saint was never retouched in later Latin literature, all patristic texts that mention him present him exactly as Jerome. Certainly, the Dalmatian had taken special care in gathering reliable information about his hero, but the value of this biography is certainly not to be found in its historical reliability, but rather in its spiritual depth, in the acute insight with which Jerome grasped the essential traits of hermitism. From this the Life draws its intensity, and remains sculpted in the reader’s imagination, just as it remained indelible in the memory of Jerome himself. Throughout his life, he would return to this writing, repeat its contents, keep its protagonist’s presence alive; thus, for example, when, addressing an elderly monk, he praises longevity as the fruit of monastic virtue; or when, writing a treatise on chastity for his young spiritual daughter Eustochium, he presents Paul of Thebes as a lofty model of life in God; or again when he incites Paulinus of Nola, a young writer animated by contemplative zeal, to the life of the desert, of which the first among the princes is Paul. This ‘man of extraordinary holiness’ will be much quoted in Jerome’s later works, more so than others of whom he makes mention only rarely and occasionally.Pozycja Cisza w liturgii jako przestrzeń spotkania człowieka z BogiemBodetić, Leopold (Wyższe Seminarium Duchowne Zakonu Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika, 2025)After the Second Vatican Council, silence in the liturgy has retained, and perhaps even rediscovered, its proper place. This happened thanks to the guidelines contained in the conciliar constitution „Sacrosanctum Concilium”. In this document, silence was recognized as one of the signs that allows the participants of the liturgy to participate in a special kind of active participation in the rites being performed. These considerations, in addition to the introduction and conclusion, contain three basic paragraphs. They present liturgical silence in three spaces: the space of the Holy Spirit’s action, the space of the real participation of the people of God and the space of the dialogue of the participants of the liturgy with God. Entering into this reality, and thus maintaining silence and concentration during liturgical gatherings, leads to an encounter with God, which takes place during the celebration of the saving mysteries. To make this possible, both the clergy and the lay faithful need to be trained to understand the value of liturgical silence.