Studia Oecumenica, 2001, T. 1
Stały URI dla kolekcjihttps://theo-logos.pl/handle/123456789/29826
Przeglądaj
Przeglądaj Studia Oecumenica, 2001, T. 1 wg Tytuł
Teraz wyświetlane 1 - 20 z 26
- Wyników na stronę
- Opcje sortowania
Pozycja Beitrag der Kirchen zum Aufbau Europas als „Gemeinschaft des Geistes”Nossol, Alfons (Redakcja Wydawnictw Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego, 2001)Słowo „Europa” jest jednym z tych, które w obecnych czasach niezwykle często się słyszy, zwłaszcza w kontekście coraz bardziej jednoczącego się Starego Kontynentu. Mówi się jednak niemal zawsze o aspektach politycznych, gospodarczych czy narodowościowych tego procesu. Te wszystkie konsekwencje zdają się jakby nieco przesłaniać czynnik najistotniejszy dla jedności, a mianowicie wspólnego europejskiego ducha chrześcijańskiego. Choć Wspólnota Europejska czerpie swe korzenie z dorobku różnych państw i narodów, to nie można nie doceniać wspólnych korzeni chrześcijańskich, które głęboko tkwią u jej podstaw. Epoka postmodernizmu końca XX wieku inspirowana już wcześniejszymi ideami Oświecenia sprawiła, niestety, że znaczenie owych korzeni i wartości spychane jest margines, ustępując miejsca wartościom niemal wyłącznie świeckim i ulegając dominacji autonomicznego rozumu ludzkiego jako źródła wszelkiej prawdy. W rezultacie nowa europejska rzeczywistość staje się coraz bardziej areligijna. To ma swoje daleko idące reperkusje, najbardziej chyba boleśnie odczuwalne w relatywizowaniu wszelkich wartości. Kościół musi stawić czoła tej nowej sytuacji i jej wyzwaniom, przede wszystkim poprzez zalecaną przez papieża Jana Pawła II „nową jakość ewangelizacji”. Oznacza ona zdecydowane przeciwstawienie się postawie rezygnacji i izolacjonizmu, dążenie do dialogu i odnajdywania w naszej skomplikowanej rzeczywistości przestrzeni dla wiary. Podstawą jest tutaj człowiek i jego godność, jego poszukiwanie sensu życia i wartości, które może mu ofiarować wyłącznie religia. Odrzucenie Boga prowadzi nieuchronnie do relatywizmu etycznego, a w dalszej konsekwencji także do braku rozróżnienia między tym co dobre, a co złe. W takim właśnie świecie Kościół staje przed istotną kwestią: musi pozostać wiarygodnym i wnosić do niego elementy chrześcijańskie. Człowiek bowiem, zwłaszcza w świecie przenikniętym tak mocnym relatywizmem wartości, poszukuje mocnego oparcia, ale i czegoś, co nadałoby orientację i sens jego życiu, co pomogło by mu uczynić je autentycznie ludzkim; potrzebuje też obiektywnego uzasadnienia dla wartości moralnych. Stąd też ogromnym niepokojem musi napawać fakt, iż w preambule do „Kraty Podstawowych Praw Unii Europejskiej” podpisanej w Nicei 7 grudnia 2000 r. zabrakło odniesienia do Boga jako najistotniejszej podstawy wszystkich wartości. Także w nowoczesnym społeczeństwie istnieje miejsce dla chrześcijańskiej wiary, bez której byłoby ono zubożone o wiele cennych sił i możliwości. Kościół w przyszłej zjednoczonej Europie ma swoje miejsce i zadanie do spełnienia. Szczególnie cenną inspirację ze strony Kościołów chrześcijańskich dla budowania jedności może stanowić duch ekumeniczny, którego jednym z ostatnich z owoców jest „Karta Ekumeniczna” podpisana 2 kwietnia 2001 r.Pozycja Chrześcijańskie przesłanie krzyża w obliczu AuschwitzDeselaers, Manfred (Redakcja Wydawnictw Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego, 2001)Pozycja Człowiek jako byt społeczny. Zarys relacyjnej antropologii Christosa YannarasaMałecki, Roman (Redakcja Wydawnictw Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego, 2001)The mystery of human being has been always attracting attention of theologians, philosophers and thinkers. Christian theology, especially anthropology developing over last centuries, contributed a lot to the better understanding of what does mean to be a human being. We are aware today how dangerous might be any form of so-called „reductionistic” visions of man. Present day anthropology underlines very strongly that it is not possible to reduce man to one particular feature or aspect. Even Christian anthropology itself finds many different ways of describing the richness of the mystery of human being. Among some ways that are trying to look upon man from different angle, however without betraying biblical tradition, modern orthodox Greek anthropology is one of example worth to be examined closer. Author of the above article is trying to familiarise Polish theology with the main anthropological ideas of Christos Yannaras, one of the most popular contemporary Greek theologians. After exposing the importance of Christian anthropology in combating any „reductionistic” visions of man, the main Yannaras’ biographical details are given. In the third part of the article, the essential anthropological ideas are shown. Apophatic and relational way looking upon man created on the God’s image and likeness are the points of departure in our Author’s anthropology. In oppositions to the traditional Western anthropology, which in the accordance with Boetius’ insights seems to be too much centralised on individualism, he points out that it is Trinitology and Christology which should determine the ways of modern anthropology. God is the communion of living and loving persons. No true life can be found outside the event of communion. If God does exist as not self-centred being and man was created in His image, it means that true life is not reconcilable with any kind of individualism. Therefore, man in order to regain true life after fall has to renounce any sort of self-centred desires. It can be done only if he put his trust in God. The sincere and honest relation with God opens man to look upon himself as a gift to the others and vice-versa. Outside this relation with loving God man falls again in the trap of individualism, which can be seen as one of the main legacies of the original sin and the cancer of our modern society.Pozycja Dialog ekumeniczny wobec integracji europejskiejRabiej, Stanisław (Redakcja Wydawnictw Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego, 2001)Pozycja Die Anfänge und das Durchsetzen der Siebenbürgener Kirchenunion sowie die Widerstände gegen sie. Die bis zum Jahr 1761 das Handeln tragenden Institutionen und Personen und ihre hauptsächlichen MotiveSuttner, Ernst Christoph (Redakcja Wydawnictw Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego, 2001)Treść artykułu dotyczy relacji kościelnych w Siedmiogrodzie na przełomie XVII i XVIII w. Autor szkicuje w nim kilka znaczących etapów rozwoju, ważnego w kontekście ekumenicznych badań, fenomenu Siedmiogrodzkiej Unii Kościelnej. Jej początki sięgają II poł. XVII w. a dokładniej działalności jezuitów w tym regionie, prowadzonej tu na wyraźne zlecenie Rzymu i Austrii. Po raz pierwszy oficjalnie sprawa Siedmiogrodzkiej Unii stała się tematem rozmów w czasie obrad Generalnego Synodu Kościoła Rumuńskiego, odbytego w Siedmiogrodzie w lutym 1697 r. Akt ten poprzedziły kilkuletnie rozmowy łacińskich zakonników z rumuńską społecznością Siedmiogrodu oraz jej biskupem Teofilem. Przychylne nastawienie do unii z Kościołem łacińskim znalazło potwierdzenie w sporządzonej przez Ojców synodu deklaracji, która de facto stanowiła formalne podwaliny Unii. O tym mówi pierwszy rozdział artykułu. W drugim rozdziale autor nakreślił złożoną sytuację oczekiwań i obaw obecnych w tej prowincji wyznań, głównie ich hierarchów, a także często sprzecznych, interesów władz kościelnych i lokalnych sił polityczno-społecznych prowincji siedmiogrodzkiej. Główny ciężar działań zmierzających do jej stabilizacji spoczął na następcy Teofila, biskupie Atanasie. Rozwój wydarzeń dojrzał do zawarcia Unii (we Wiedniu). Po stronie Kościoła łacińskiego władnym dopełnić tego ostatniego aktu był ówczesny prymas Węgier Leopold Karl, Kardynał von Kollonitz. Zawarciu Unii towarzyszyły jednak wydarzenia, które spowodowały ogromne reperkusje w rumuńskich wspólnotach kościelnych i rzutowały na stosunki z innymi wspólnotami wyznaniowymi. Kardynał Kollonitz, poddając w wątpliwość eklezjalną godność rumuńskiego Kościoła w Siedmiogrodzie, zarządził konieczność ponownych święceń sub conditione biskupa Atanasie. Z zamiarem wprowadzenia Atanasie quam primum na urząd biskupa diecezji siedmiogrodzkiej, nie czekając na odpowiedź Congregatio de Propaganda Fide, udzielił ich 25 marca 1701 r. Decyzja ta spotęgowała na długie lata trudności w funkcjonowaniu Unii. Wydarzenia te są treścią trzeciego i czwartego rozdziału artykułu. O umocnieniu i stabilizacji Siedmiogrodzkiej Unii za czasów Inochentie Micu-Klein, trzeciego biskupa Kościoła unijnego, traktuje rozdział piąty artykułu. Micu-Klein zapisał się w historii Siedmiogrodu jako zdecydowany zwolennik Unii oraz niestrudzony działacz na rzecz emancypacji społeczności rumuńskiej tej prowincji. Jego bezkompromisowa postawa w tym względzie pozyskała mu wielu wrogów nie tylko wśród lokalnych stanów siedmiogrodzkich, lecz także w szeregach wiedeńskiego rządu. Utrzymujące się napięcia zmusiły go do opuszczenia Blaj, stolicy biskupiej, i ucieczki do Rzymu, a w 1751 r. do rezygnacji z urzędu. Kwestię teologiczno-kościelnych sporów o Unię spotęgował bardzo aktualny w tym czasie przełom myśli eklezjologicznej, podkreślający rolę i znaczenie urzędu następcy Piotra. Narastające z tego powodu problemy i niepokoje spowodowały za przyzwoleniem Marii Teresy możliwość ustanowienia dla nieprzychylnych Unii przedstawicieli rumuńskiej społeczności Siedmiogrodu własnego biskupa prawosławnego. Jako pierwszy urząd ten objął Dionisie Novacovici w 1761 r. O tym traktuje ostatnia, szósta część artykułu.Pozycja Die Katholische Syro-Malankarische KircheMadey, Johannes (Redakcja Wydawnictw Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego, 2001)Syro-Malankarski Kościół Katolicki, który od roku 1930 trwa w komunii z Rzymem i jest najmłodszym Kościołem katolickim tradycji wschodniej, posiada status Kościoła metropolitalnego. Jest to typ Kościoła, który nie posiada pełnej postaci Kościoła sui iuris. Według rozumienia tradycji wschodniej metropolita jest wprawdzie głową Kościoła lokalnego, ale nie „ojcem i głową” (pater et caput) Kościoła sui iuris. Zgodnie z orzeczeniem Kodeksu Kanonów Kościołów Wschodnich metropolita nie stoi na czele synodu, lecz razem z innymi biskupami tworzy radę hierarchów, której przewodniczy. Rada hierarchów jest zależna od Stolicy Apostolskiej, a sam metropolita i inni biskupi jego Kościoła muszą być mianowani przez papieża. Mając na uwadze powyższe informacje Autor artykułu pragnie znaleźć odpowiedź na pytanie, czy powyższy status Kościoła syro-malankarskiego odpowiada regułom i normom kanonicznej tradycji Kościołów wschodnich. Przedstawiając powstanie Syro-Malankarskiego Kościoła Katolickiego, Autor zwrócił uwagę, że do XVII w. był on częścią składową niepodzielonego apostolskiego Kościoła Chrześcijan św. Tomasza. Pod wpływem intensywnej latynizacji, prowadzonej przez portugalskie władze kolonialne, w roku 1653 doszło do podziału wśród potomków Chrześcijan św. Tomasza. W ciągu XVIII w. wśród indyjskich chrześcijan, podzielonych na różne jurysdykcje i wzajemnie rywalizujących ze sobą, podejmowano kilka prób nawiązania kontaktów z Rzymem, jednak bez rezultatu. W 1926 r. grupa pięciu biskupów Syro-Malankarskiego Kościoła Ortodoksyjnego desygnowała Mar Iwaniosa do rozpoczęcia negocjacji z Rzymem. Jako warunek zjednoczenia biskupi ci stawiali zachowanie rytu antiocheńskiego oraz pozostawienie biskupów na ich stolicach. Rzym wyraził zgodę, wymagając od biskupów złożenia katolickiego wyznania wiary i uznania prymatu biskupa Rzymu. 20 IX 1930 r. do unii z Rzymem przystąpił jednak tylko Mar Iwanios i jego sufragan Mar Teofilos. Nieco później uczynili to także inni biskupi, a ruch unionistyczny rozwijał się bardzo dynamicznie. Obecnie Kościół ten ma strukturę metropolitalną. Dzieli się na eparchie, które obejmują terytorium stanu Kerala. Oprócz tego na pozostałych terenach terytorium indyjskiego oraz na emigracji w Europie i Ameryce Północnej istnieją centra misyjne lub centra duszpasterskie Zdaniem Autora artykułu, struktura hierarchiczna Kościoła syro-malankarskiego wykazuje poważne niedomogi. Zwłaszcza dotyczy to zakresu władzy metropolity, który nie posiada uprawnień do kierowania Kościołem sui iuris. Kodeks Kanonów Kościołów Wschodnich przewiduje taką sytuację, w której zwierzchnik Kościoła nie posiada tytułu patriarchy, a mimo to przewodniczy całemu lokalnemu Kościołowi sui iuris. Nosi wówczas tytuł „arcybiskupa większego” (katolikosa). Według Autora takie rozwiązanie winno znaleźć zastosowanie w przypadku Kościoła syromalankarskiego. Za takim rozwiązaniem przytacza zresztą kilka znaczących argumentów: dotychczasowa praktyka Stolicy Apostolskiej, dynamiczny rozwój tego Kościoła, liczba duchownych, a także kandydatów do stanu duchownego. Wprawdzie wysuwa się nieraz kontrargumenty dla proponowanego rozwiązania, jak konieczność istnienia w obrębie danego Kościoła kilku metropolii, ale nie znajduje to uzasadnienia w żadnym prawodawstwie kościelnym. Jakie znaczenie miałoby mianowanie dla Kościoła syro-malankarskiego arcybiskupa większego (katolikosa)? Zdaniem Autora poprzez ten akt Stolica Apostolska uznałaby, że Syro-Malankarski Kościół Katolicki jest w pełni Kościołem sui iuris, Kościołem patriarchalnym, chociaż bez tytułu patriarchy. Podniesienie metropolity do rangi arcybiskupa większego (katolikosa) sprawiłoby przekształcenie dotychczasowej rady hierarchów we właściwy synod. To z kolei bardziej odpowiadałoby wschodniej, to jest synodalnej, a nie monarchicznej, formie zarządzania Kościołem. Autor wyraził przekonanie, że podniesienie Syro-Malankarskiego Kościoła Katolickiego do rangi Kościoła arcybiskupiego/ patriarchalnego (sui iuris) spowodowałoby wzrost uznania ze strony niekatolików, a także wzmocniłoby jego pastoralny i ekumeniczny dynamizm.Pozycja Ecumenism in IndiaChediath, Geevarghese (Redakcja Wydawnictw Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego, 2001)Według starożytnej tradycji chrześcijaństwo przywędrowało do Indii wraz ze św. Tomaszem Apostołem. Pierwotny Kościół, założony przez niego, zawsze pozostawał w kanonicznej komunii z Rzymem. W wyniku różnych, nieraz bardzo skomplikowanych wydarzeń historycznych, pośród potomków Chrześcijan św. Tomasza wykształciło się szereg różnych Kościołów: 1. Syro-Malabarski Kościół katolicki, 2. Jakobicko-Syryjski Kościół Ortodoksyjny, 3. Syro-Malankarski Kościół Ortodoksyjny, 4. Syryjski Kościół Martomicki, 5. Syro-Malankarski Kościół Katolicki. Ponadto istnieją jeszcze inne, mniejsze grupy, niezależne od wymienionych Kościołów: Kościół Tożjur (Thozhiyur Church) – niezależny Kościół Syryjski, liczący ok. 5 tys. wiernych; Chaldejski Syryjski Kościół Wschodu, liczący ok. 15 tys. wiernych; Ewangeliczny Kościół Mar Thoma – oddzielony od Syryjskiego Kościoła Martomickiego, liczący ok. 25 tys. wiernych; Kościół Indii Południowych. Przedstawiając relacje wyznaniowe na terenie Indii Autor skupił się zwłaszcza na ukazaniu historii i poczynań Syro-Malankarskiego Kościoła Katolickiego. Kościół ten powstał dopiero w 1930 r., kiedy to papież Pius XI odpowiadając na dążenia zjednoczeniowe chrześcijan syro-malankarskich zaakceptował ich wspólnotę jako odrębny Kościół, trwający w unii z Rzymem, a ortodoksyjny metropolita Mar Iwanios wraz z kilkoma innymi biskupami uznali papieża jako następcę św. Piotra w Rzymie i wyrazili wolę przystąpienia do pełnej wspólnoty kanonicznej z Kościołem Rzymskokatolickim. Rozwijający się od XVIII wieku ruch zjednoczeniowy w łonie Syro-Malankarskiego Kościoła Ortodoksyjnego, który zaowocował powstaniem Syro-Malankarskiego Kościoła Katolickiego, nazwano ruchem unionistycznym. Autor wskazał na charakterystyczne cechy tego ruchu: jest to jedyne przedsięwzięcie o charakterze ekumenicznym w XX wieku, które zakończyło się pełnym zjednoczeniem Kościoła partykularnego z Kościołem Rzymskokatolickim; inicjatywa pełnej komunii zrodziła się wewnątrz wspólnoty Chrześcijan św. Tomasza, nie była zaś owocem zewnętrznych nacisków; sprawdziło się przekonanie Mar Iwaniosa, że tylko jedność z następcą św. Piotra w Rzymie przyniesie Kościołowi Malankarskiemu trwały pokój i rozwój; unia z 1930 r. była poprzedzona duchową odnową w Kościele Ortodoksyjnym; odnowa ta była wyrazem przekonania, że unia z Kościołem Rzymskim, a zatem z całym Kościołem Katolickim, jest wielkim darem dla potomków Chrześcijan św. Tomasza i oznacza powrót do starożytnej tradycji. W obliczu wielkich zadań misyjnych, przed jakimi stają chrześcijanie w wieloreligijnym społeczeństwie indyjskim, Autor wskazał na niedostatki chrześcijańskiego świadectwa, związane zwłaszcza z sytuacją ekumeniczną. Mimo, historycznie rzecz ujmując, niewątpliwych sukcesów na drodze zjednoczeniowych wysiłków, ekumenizm w Indii przeżywa również swoje trudności. Znaczącym obciążeniem jest na przykład trwający wewnątrz Syro-Malankarskiego Kościoła Ortodoksyjnego konflikt pomiędzy stronnictwem, które opowiada się za autokefalią i za odnowieniem urzędu katolikosa a stronnictwem pozostającym w jurysdykcji patriarchy syryjsko-ortodoksyjnego. Dla podkreślenia swej odrębności Kościół podlegający jurysdykcji patriarchy syryjskoortodoksyjnego nosi nazwę Malankarski Jakobicko-Syryjski Kościół Ortodoksyjny. Jedyną przyczyną trwania podziału jest kwestia jurysdykcji i autorytetu w Kościele, bowiem obie grupy zachowują w liturgii ten sam ryt antiocheński i wyznają tę samą wiarę. Wyrażając nadzieję na osiągnięcie pełnej komunii kościelnej przez potomków Chrześcijan św. Tomasza, Autor jest przekonany, że komunia ta winna polegać na uznaniu autorytetu apostolskiego Kościoła. Winna to być komunia Kościołów, które, zachowując swe własne tradycje liturgiczne, duchowe, kanoniczne i teologiczne, będą zjednoczone we wspólnej wierze, życiu sakramentalnym i uznaniu wspólnego autorytetu władzy apostolskiej.Pozycja Ekumeniczny wymiar teologii w zakresie chrześcijańskiej duchowościHanc, Wojciech (Redakcja Wydawnictw Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego, 2001)Pozycja Globalisierung aus unternehmerischer Sicht – eine Einführung in die wirtschaftlichen und ethischen DimensionenSchnyder, Klaus (Redakcja Wydawnictw Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego, 2001)Globalizacja jest, zdaniem Autora artykułu, wieloznacznym terminem, który można opisać przy pomocy kilku hasłowych określeń: liberalizacja handlu, przepływu kapitału i inwestycji, międzynarodowy podział pracy w stopniu dotychczas nieznanym, rozwój sieci ogólnoświatowego przekazu informacji, konkurencja, wzrost globalnej wiedzy, zmniejszenie się ilości miejsc pracy dla niewykwalifikowanej siły roboczej, utworzenie miejsc pracy dla wykwalifikowanej siły roboczej, fuzje firm, wolność konsumpcji, rozwój sektora usług. Rezultatem globalizacji jest szybki wzrost globalnego dobrobytu, przy jednoczesnym jednak braku rozwiązań kwestii ubóstwa i biedy ludzi mieszkających poza zasięgiem globalnej gospodarki. Uwarunkowania wynikające z globalizacji wpływają także na sytuację przedsiębiorstw. Są one poddane zwiększonej międzynarodowej konkurencji, a zatem muszą się koncentrować na właściwym przedmiocie swej produkcji, przekazując działalność okołoprodukcyjną na rzecz innych podmiotów. Służy to rozbudowie rynku produkcyjnego i sfery usług oraz wzrostowi wydajności pracy. Globalizacja w wymiarze przedsiębiorstw, pociągająca za sobą techniczny rozwój i wzrost konkurencji, otwiera szerokie możliwości zawodowej realizacji, jednocześnie jednak wymaga wysokich kwalifikacji i większej elastyczności wobec ewentualnej zmiany miejsca pracy. Nie znajdują zastosowania już społeczne przywileje, zasad starszeństwa, czy stopnie hierarchii. Autor, jako były dyrektor firmy Nestlé, sformułował pewien spis osobowych kwalifikacji, które wymaga się od osób zajmujących kierownicze stanowiska na różnych szczeblach zarządzania. Są to między innymi: odwaga, zdolność ciągłego uczenia się, komunikacji i motywacji, umiejętność stworzenia klimatu innowacji, umiejętność akceptacji zmian, wiarygodność, zrozumienie dla innych kultur. Przechodząc do rozważań natury etycznej, Autor zwrócił uwagę na fakt, że globalizacja będzie pociągała za sobą także ofiary. Ofiarami będą tu ludzie, którzy z powodu wieku, ułomności, czy też słabego wykształcenia nie podołają nowym wyzwaniom. Wobec tego duże znaczenie nadal będzie'przypadało państwu socjalnemu, które jednak - zdaniem Autora - winno bardziej zdecydowanie być ukierunkowane na zaradzenie rzeczywistym potrzebom socjalnym. Od odpowiedzialności etycznej i socjalnej nie są zwolnieni także przedsiębiorcy. Wypełnienie tej odpowiedzialności dokonuje się wówczas, gdy dana firma działa dla wzrostu ogólnego dobrobytu. Moralnej odpowiedzialności czyni zadość również rentowne prowadzenie firmy. Podstawą bowiem urzeczywistnienia socjalno-etycznych postulatów jest gospodarczy sukces. W zakres etycznej odpowiedzialności wchodzi także optymalizacja interesów firmy i danej społeczności. Oznacza to odrzucenie takiego sposobu postępowania, które zorientowane jest wyłącznie na maksymalny, lecz krótkotrwały sukces. Utożsamiany często z globalizacją tak zwany „turbokapitalizm” nie ma nic wspólnego z gospodarką rynkową. Zatem ze względu na wspomniane zagrożenia globalna gospodarka potrzebuje określenia granic i reguł konkurencji. Dotychczas brak jednak określonej instancji, która miałaby nadzorować ich przestrzeganie. Podsumowując, Autor jest przekonany, że nie ma alternatywy dla globalizacji. Jest to proces nieodwracalny. Zadaniem zaś różnych sektorów społecznych, tj. polityki, kultury i religii, jest przygotowanie ludzi do przeobrażenia się ze społeczeństwa przemysłowego w społeczeństwo informacyjne.Pozycja Jedność Izraela w pismach Starego TestamentuJaskóła, Piotr (Redakcja Wydawnictw Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego, 2001)Pozycja Kalendarz ekumeniczny 2000, Lublin 2000; Kalendarz ekumeniczny 2001, Lublin 2001, red. S. J. Żurek, Ośrodek „Brama Grodzka - Teatr NN”.Kaim, Andrzej (Redakcja Wydawnictw Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego, 2001)Pozycja Kirche und nationale Identität in PolenGlaeser, Zygfryd (Redakcja Wydawnictw Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego, 2001)W zaprezentowanym artykule zwrócono uwagę na historyczną tradycję pluralizmu etniczno-narodowościowo-religijnego polskiego społeczeństwa oraz takie wartości jak tolerancja i szacunek wobec inności, które w minionych wiekach kształtowały jego oblicze. Ukazano także krótki rys historyczny dziejów współczesnej ekumenii w Polsce, kierując następnie uwagę na znaczenie ośrodków naukowych dla procesu pojednania ekumenicznego szeroko pojętego. Przedstawiono również konkretne przykłady budowania ekumenicznych relacji między Kościołem rzymskokatolickim w Polsce a Polską Radą Ekumeniczną.Pozycja Kościół i apostolskość Kościoła w nauczaniu Marcina LutraPorada, Rajmund (Redakcja Wydawnictw Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego, 2001)Pozycja Ks. Piotr Jaskóła, Panem jest Duch. Zasadnicze kierunki reformowanej pneumatologii, Opole 2000, 220 s., bibliogr., streszcz. niem., Uniwersytet Opolski, Wydział Teologiczny, Instytut Ekumenizmu i Badań nad Integracją (Ekumenizm i Integracja, nr 6), ISBN: 83-88071-77-7.Czajkowski, Michał; Uglorz, Manfred (Redakcja Wydawnictw Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego, 2001)Pozycja Ks. Roman Karwacki, Communicatio Spiritus Sancti. Pneumatologiczna interpretacja Kościoła jako Communio według dokumentów dialogu katolicko-luterańskiego na forum światowym, Siedlce 1999, 444 [1] s., bibliogr., streszcz. niem., Kuria Diecezjalna Siedlecka, ISBN: 83-908036-1-5.Łukaszuk, Tadeusz Dionizy (Redakcja Wydawnictw Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego, 2001)Pozycja Ks. Roman Małecki, Kościół jako wspólnota. Dogmatyczno-ekumeniczne studium eklezjologii Johna Zizioulasa, Lublin, Red. Wydaw. KUL 2000, 228 [1] s., bibliogr., streszcz. ang. (Jeden Pan, Jedna Wiara. Studia i Rozprawy Instytutu Ekumenicznego KUL 11), ISBN: 83-228-0638-8.Jaskóła, Piotr (Redakcja Wydawnictw Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego, 2001)Pozycja Ks. Walerian Bugel, W obawie o własną tożsamość. Eklezjologia Unii Użhorodzkiej, Lublin, Red. Wydaw. KUL 2000, 242 s., bibliogr., streszcz. czes., ang. (Jeden Pan, Jedna Wiara. Studia i Rozprawy Instytutu Ekumenicznego KUL 12), ISBN: 83-228-0904-2.Jaskóła, Piotr (Redakcja Wydawnictw Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego, 2001)Pozycja Ks. Zbigniew Zembrzuski, Ekumenizm w Warszawie. Studium historyczno-teologiczne, Przedm. bp Zdzisław Tranda, Warszawa 2001, 290 [1] s., bibliogr., streszcz. niem., ISBN: 83-7232-220-1.Nossol, Alfons (Redakcja Wydawnictw Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego, 2001)Pozycja Ks. Zygfryd Glaeser, Ku eklezjologii „Kościołów siostrzanych”. Studium ekumeniczne, Opole 2000, 359 s., bibliogr., streszcz. niem., wł., Uniwersytet Opolski, Wydział Teologiczny, Instytut Ekumenizmu i Badań nad Integracją (Ekumenizm i Integracja, nr 3), ISBN: 83-88071-37-8.Nossol, Alfons; Anchimiuk, Jeremiasz Jan (Redakcja Wydawnictw Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego, 2001)Pozycja Les catholiques et les luthériens en PologneNapiórkowski, Stanisław Celestyn (Redakcja Wydawnictw Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego, 2001)Tekst posiada wartość historycznego świadectwa i dokumentu posiadającego znaczenie dla historii ekumenizmu. Autor jako uczestnik Komisji Katolicko-Luterańskiej do Dialogu ekumenicznego na forum światowym został poproszony, by na spotkaniu w Liebfrauenbergu w 1976 roku przedstawić relacje katolicko-luterańskie w Polsce. O sytuacji na Węgrzech analogiczne sprawozdanie przygotował luteranin Karoly Haffenscher. Oba teksty zostały włączone do dokumentacji prac Komisji. Charakteryzując działania Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej, autor przede wszystkim zreferował „Tezy Polskiego Oddziału Światowej Federacji Luterańskiej” dotyczące stanowiska wobec ekumenizmu rzymsko-katolickiego (opublikowane w 1967 roku, potwierdzone w 1975 roku). Charakteryzując stronę katolicką osobno omówiono wydarzenia na forum ogólnopolskim, osobno na terenie Diecezji katowickiej, gdzie procent luteran jest największy w Polsce. W oparciu o dokument na temat ekumenizmu przygotowany na Synod tej Diecezji wskazano na szereg inicjatyw ekumenicznych świadczących o daleko idącym ekumenicznym zaangażowaniu tego Kościoła z jego Ordynariuszem. W kwestii małżeństw mieszanych Synod tego Kościoła odmówił przyjęcia mniej ekumenicznych ustaleń Konferencji Episkopatu Polski.